เย่ซูเหยายังพูดอีกว่าโจวหนั่วเฉินอาจจะชอบเธอ ก่อนหน้านี้เธอยังหลงตัวเองแอบสงสัยอยู่เลย แต่ตอนนี้ไม่เชื่อแล้วสักนิด
ถ้าแบบนี้เรียกว่าชอบล่ะก็ เธอพอดูออกแล้วว่าโจวหนั่วเฉินชอบคนที่ดวงแข็ง แถมพื้นดวงยังแข็งยิ่งกว่า
กู้หมิงกำลังสอนเย่ซูเหยาอยู่ข้าง ๆ เขามองวิธีฝึกของโจวหนั่วเฉินแล้วอดส่ายหน้าไม่ได้ ความเข้มข้นขนาดนี้ ต่อให้ถังเย่ากับสวี่จื่อโม่มาก็ยังต้องเหนื่อยจนหมดแรง ผู้หญิงคนไหนจะกล้าชอบเขากัน
เย่ซูเหยาเหนื่อยก็จริง แต่ทุกครั้งที่ทนไม่ไหวก็ยังได้พักบ้าง จึงไม่มีเวลาสนใจทางซือหร่าน
ซือหร่านแทบยกมือไม่ขึ้นแล้ว เลยยอมแพ้เสียเลย นอนแผ่อยู่บนพื้น
“โจวหนั่วเฉิน เหนื่อยจังเลย ทองแท้ย่อมเปล่งประกาย แต่ฉันมันแค่เหล็กเก่า เราหยุดฝึกกันได้ไหม?”
เห็นซือหร่านทำหน้าเหมือนลูกหมาน่าสงสาร โจวหนั่วเฉินก็เดินมาหาแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างเธอ เขาช่วยบังแสงแดดที่ส่องเฉียงมาให้ ก้มมองดวงตาของเธอ แสงอาทิตย์ส่องลงบนร่างเขาจนเกิดวงแสง
“ได้สิ เธอไปเมืองจิงกับฉัน ฉันจะปกป้องเธอเอง”
เสียงของเขาต่ำ แฝงความเย้ายวนอยู่เล็กน้อย
ทั้งที่บอกตัวเองชัด ๆ ว่าต้องปล่อยมือและสนับสนุนความคิดของเธอ แต่ก็ยังอดอยากเข้าใกล้เธอไม่ได้
ซือหร่านเบือนสายตาหนี “หายเหนื่อยทันทีเลย งั้นฝึกต่อกันเถอะ”
ขอโทษนะ ฉันยังไม่พร้อมฝากชีวิตไว้กับโชค
ตอนเก้าโมง สวี่จื่อโม่กับคนอื่น ๆ ก็ตื่นแล้ว พอเห็นสองคนในลานบ้านฝึกจนหอบหายใจ ต่างก็ทำหน้าตกใจ
“โห หัวหน้ากับรองหัวหน้าสอนต่อสู้ให้พวกเธอสองคนแบบตัวต่อตัวเลยเหรอ ถ้าเป็นทีมจิงอวิ๋น เรื่องนี้เอาไปคุยได้เป็นปีแน่” สวี่จื่อโม่อิจฉา