ซือหร่านกวาดตามองผู้คนรอบหนึ่ง น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “ใครมีความเห็นอะไรก็มาพูดต่อหน้าฉันได้เลย ฉันไม่มีข้อดีอย่างอื่นหรอก นอกจากชอบรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น แล้วก็จดจำไว้ด้วยว่าใครมีปัญหากับฉัน”
หลิวซานนอนแผ่อยู่บนพื้น ทำท่าร้องโอดครวญ “โอ๊ย! ผู้มีพลังพิเศษรังแกคนแล้ว ยังมีความเป็นธรรมอยู่ไหม!”
เห็นว่าพูดกันไม่รู้เรื่อง ก็มีคนหันไปบอกโจวหนั่วเฉิน “หัวหน้าโจว ช่วยจัดการลูกทีมของคุณหน่อยสิ คุณยังไม่ทันพูดอะไร เธอก็วางอำนาจขนาดนี้แล้ว ต่อไปคงไม่เชื่อฟังคุณแน่”
“ผมสู้เธอไม่ได้ งั้น...คุณมาจัดการดีไหม? ที่ไม่เข้ามา เพราะไม่อยากยุ่งหรือไง?” โจวหนั่วเฉินหัวเราะเย็นชา
สมาชิกคนอื่น ๆ ของทีมจิงอวิ๋นก็ช่วยกันเล่นละคร ทำท่าราวกับว่าไม่มีใครสู้ซือหร่านได้
ฝีมือแค่นี้ยังคิดจะยุแยงให้แตกคอกันอีกหรือ สิ่งที่ซือหร่านทำก็คือสิ่งที่พวกเขาอยากทำอยู่แล้ว
เมื่อเห็นว่าซือหร่านต่างหากคือผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดในฐานที่มั่น คนอื่น ๆ ก็หมดความคิดที่จะช่วยพูดแทน ต่างพากันเกลี้ยกล่อมให้หลิวซานยอมเสียทรัพย์เพื่อให้เรื่องจบ
คนพวกนี้พลิกสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก
ซ่างกวนเยว่จับตามองซือหร่านกับทีมจิงอวิ๋น ขอบตาแดงก่ำ เธอไม่คิดเลยว่าท้ายที่สุด คนที่ยอมช่วยเธอจะไม่ใช่ผู้คนที่ได้รับการคุ้มครองจากเธอกับพ่อ แต่กลับเป็นคนไม่กี่คนที่เพิ่งพบกันโดยบังเอิญ คนเหล่านี้ทั้งใจดีและจริงใจเหลือเกิน
เมื่อไปถึงที่พักของหลิวซาน ซือหร่านก็เก็บกวาดจนไม่เหลืออะไร จากนั้นทุกคนจึงกลับวิลล่า เมื่อเห็นว่าซือหร่านเอาจริง คนในฐานที่มั่นก็ไม่กล้าปล่อยข่าวมั่วเกี่ยวกับซ่างกวนชิ่งป๋ออีก