หมัดหนักกระแทกเข้าที่ใบหน้าของตัวเองอย่างแรงโดยไม่ยั้งมือ มุมปากของเจียงเหิงมีเลือดไหลทะลักออกมาทันที
“เจียงเหิง แกมันเดรัจฉานชัด ๆ!”
ทำไมเขาถึงปล่อยให้ฤทธิ์เหล้าเข้าครอบงำจนทำเรื่องแบบนั้นลงไป นั่นคือเวินเหยียนนะ...
เธอจะมองเขายังไง...
เธอคงผิดหวังมาก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร เธอคงกลัว สับสน น้อยใจ แล้วก็ไม่สนใจเขาอีกเลย
เขาทำทุกอย่างพังหมดแล้ว...
เจียงเหิงนั่งอยู่บนเตียง คิดว่าจะพูดกับเธออย่างไร หางตาพลันเหลือบเห็นสร้อยคอสีดำที่เขาถอดออกด้วยมือของตัวเองเมื่อคืน วางอยู่บนพื้น
ความทรงจำหวนกลับมาอีกครั้ง ภาพเด็กสาวที่อ่อนแอและไร้ทางสู้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย
เขาให้เธอโอบขาไว้รอบเอว ขณะที่แผ่นหลังของเธอแนบติดกับผนัง
ในช่วงที่เด็กสาวกำลังมึนงง จุมพิตของเขารุกรานซอกคอและหัวไหล่ของเธออย่างบ้าคลั่ง ทุกแห่งที่ริมฝีปากผ่านทิ้งรอยจูบสีแดงไว้ หากสุดท้ายเธอไม่ผลักเขาออกแล้ววิ่งหนีไป...
ชายหนุ่มบังคับตัวเองให้ละสายตา แล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันทันที ไม่ได้ เขาต้องอธิบายให้ชัดเจน
แค่คิดว่าเวินเหยียนจะจากไป ร้องไห้แล้วถามเอาความกับเขา เจียงเหิงก็อดเป็นห่วงและปวดใจไม่ได้
เขาด่าตัวเองด้วยคำหยาบคายที่สุดในใจไปจนหมด แต่ตอนเดินออกจากห้องก็ยังคงระมัดระวังทุกฝีก้าว
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่ชาย”
เวินเหยียนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น กินมื้อเช้าไปพลางดูแบบแปลนไปพลาง สีหน้าของเธอไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย ทำให้เจียงเหิงอดสงสัยขึ้นมาชั่วขณะไม่ได้ว่าเมื่อคืนเป็นแค่ความฝันหรือเปล่า
แต่พอเขาเดินเข้าไปใกล้ บริเวณลำคอของเด็กสาวยังมีรอยแดงจาง ๆ อยู่