“อืม” หยุนเช่อยืนอยู่ตรงหน้าเธอ จ้องมองเธอนิ่ง ๆ อยู่นานถึงสามวินาที
“ฉันจะไปแล้ว”
ซ่างกวนเยว่พยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ “ก็คิดไว้อยู่แล้ว”
หยุนเช่อไม่กล้าเข้าใกล้เธออีก น้ำเสียงฟังเหมือนล้อเล่น แต่ก็คล้ายแอบคาดหวังอะไรบางอย่างอยู่ลึก ๆ “มีแค่สี่คำนี้เองเหรอ? ไม่คิดจะรั้งฉันไว้สักหน่อยหรือไง?”
หยุนเช่อฉลาดมาก ฉลาดพอจะรู้ว่าความทรงจำของตัวเองกำลังจะกลับคืนมา และฉลาดพอจะรู้ว่าตัวเขาไม่ใช่คนใสสะอาดในสายตาซ่างกวนเยว่
เขาพอจะเดาชาติกำเนิดของตัวเองได้แล้ว ความชั่วร้ายในใจเริ่มปั่นป่วน
แม้แต่คำว่า ‘ไม่ว่าฉันจะกลายเป็นคนแบบไหน ฉันก็จะชอบเธอ’ เขายังรับรองไม่ได้
เพราะตัวตนที่แท้จริงของเขาอาจเป็นคนเลวจริง ๆ ก็ได้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำร้ายซ่างกวนเยว่หรือเปล่า
การจากไปเท่านั้นถึงจะเป็นการปกป้องเธอได้มากที่สุด บางทีเขาอาจยังรักษาภาพของหยุนเช่อในใจเธอเอาไว้ได้ด้วย
ซ่างกวนเยว่ยิ้มบาง ๆ มองเข้าไปในดวงตาของหยุนเช่อ “หยุนเช่อ ฉันก็ยังพูดเหมือนเดิม นายมีเรื่องของนายที่ต้องทำ นายไม่ใช่ส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน นายมีชีวิตเป็นของตัวเอง”
“ชีวิตของฉันเหรอ?” หยุนเช่อยิ้มขื่น “แต่ฉันไม่มีทางเลือก”
ตอนนี้เขาก็แค่คนที่ลืมอดีตอันโสมม แล้วคิดไปเองว่าตัวเองบริสุทธิ์และใจดีเท่านั้น
“แต่นายความจำเสื่อม แล้วนายก็เลือกเป็นหยุนเช่อไม่ใช่เหรอ? นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงของนาย คือสิ่งที่นายเป็นมาตั้งแต่แรก”
ซ่างกวนเยว่ไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้ แต่เมื่อนึกถึงหยุนเช่อที่เปลี่ยนกลายเป็นคนเย็นชา เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง หัวใจพลันเจ็บแปลบ