รูปแบบการอยู่ร่วมกันของทีมจิงอวิ๋น สรุปได้ด้วยประโยคเดียวว่า:
แยกกันก็เป็นใหญ่คนละทาง รวมกลุ่มกันก็สติหลุดกันหมด
เดิมทีซือหร่านคิดว่าโจวหนั่วเฉินกับคนอื่น ๆ ต้องดูแลทีมจิงอวิ๋น ถ้าอย่างนั้นพวกเธอไปทำภารกิจเองก็ได้ แต่สุดท้ายกลับถูกทุกคนคัดค้านเป็นเอกฉันท์
ข้างนอกไม่เหมือนในฐานที่มั่น ต่อให้เป็นภารกิจที่ปลอดภัยแค่ไหน ก็อาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้
ตอนนี้ทุกคนนั่งกินมื้อเย็นด้วยกัน
ตลอดเดือนที่หยุนเช่อจากไป ซ่างกวนเยว่แทบไม่เคยแสดงความเศร้าออกมาเลย ต่อให้พูดถึง เธอก็แค่เอ่ยถึงผ่าน ๆ ไม่กี่คำ
แต่ซือหร่านกับเย่ซูเหยาสัมผัสได้ว่า บางครั้งเธอก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
ตอนหยุนเช่อเพิ่งจากไป พวกเธอยังรู้สึกไม่ค่อยชิน แล้วซ่างกวนเยว่ที่อยู่กับเขามาตลอดจะยิ่งรู้สึกอย่างไร
จริง ๆ แล้วซ่างกวนเยว่ไม่ได้เศร้า หากหยุนเช่อจากไปโดยไม่บอกลา เธอคงลังเล กังวล และเป็นห่วงเขา
แต่หยุนเช่อบอกลาเธอแล้ว ทั้งสองจบกันอย่างสมบูรณ์ ความทรงจำงดงามนั้นจึงซ่อนอยู่ในใจ รอให้เธอนึกถึงเป็นครั้งคราว
“พี่ซ่างกวน พรุ่งนี้วันพุธแล้วใช่ไหม ต้องไปปล่อยน้ำที่เขตตะวันตกอีกหรือเปล่า?”
เย่ซูเหยานึกขึ้นมาได้กะทันหัน
ความร่วมมือระหว่างเขตตะวันออกกับเขตตะวันตกยังคงคืบหน้า และผลลัพธ์ก็ดีอย่างเห็นได้ชัด ตลอดเดือนนี้ทั้งสองฝ่ายพัฒนาขึ้นอย่างมาก
เมื่อรวมกับการแบ่งปันข้อมูลเรื่องชนิด จุดอ่อน และการกระจายตัวของซอมบี้ ความเร็วในการกำจัดซอมบี้ของมนุษย์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
พลังน้ำของซ่างกวนเยว่แข็งแกร่งที่สุดในฐานที่มั่น ตอนนั้นพอเขตตะวันตกรู้ว่าเขตตะวันออกจะส่งผู้มีพลังน้ำมาช่วยงาน ก็คิดว่าจะส่งมาสักสี่ห้าคน สุดท้ายกลับมีแค่ซ่างกวนเยว่คนเดียว