เสียงของเสิ่นอี้ไป๋ดังขึ้น เขามองหลินอวี่เหยียนที่อยู่บนพื้นแล้วช่วยพยุงเธอขึ้นมา
“พี่อี้ไป๋ ฉันไม่เป็นไร อย่าโทษเธอเลย ฉันแค่ยืนไม่มั่นคงเอง” หลินอวี่เหยียนเผยบาดแผลที่ยังมีเลือดซึมออกมาโดยไม่ตั้งใจ
เสิ่นอี้ไป๋ขมวดคิ้ว มองซูมู่คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
“ฉันเป็นคนผลักเอง” ซูมู่มองภาพตรงหน้า ในใจปั่นป่วนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความน้อยใจเอ่อขึ้นมา “ทำไม สงสารเธอหรือไง?”
ปกติเธอไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร และตอนนี้สิ่งที่เธอใส่ใจยิ่งกว่าคือท่าทีของเสิ่นอี้ไป๋
“กลับไปทายาบนเครื่องบินก่อน ข้างล่างวุ่นวายมาก”
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ได้ทำตามที่หลินอวี่เหยียนคาดไว้เลย เขาไม่ได้ตำหนิซูมู่หรือมองเธอด้วยสายตารังเกียจ เพียงแค่บอกให้เธอไป ทำให้หลินอวี่เหยียนอดรู้สึกกระวนกระวายไม่ได้
“พี่อี้ไป๋ ฉันไม่เป็นไร ฉันอยากลงไปช่วย จะได้ออกแรงบ้าง”
เห็นว่าพูดอย่างไรก็เปลี่ยนใจหลินอวี่เหยียนไม่ได้ เสิ่นอี้ไป๋จึงไม่ยืนกรานอีก เขาจูงมือซูมู่เดินจากไป
“ปล่อยฉัน!”
“ซูมู่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำเอาแต่ใจ” น้ำเสียงของเสิ่นอี้ไป๋เจือความจนใจ
“ฉันเอาแต่ใจงั้นเหรอ?” ซูมู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป น้ำเสียงสั่นเครือราวกับกำลังจะร้องไห้ “เสิ่นอี้ไป๋ นายคิดว่าเธอเป็นคนดีอยู่ตลอด มองไม่ออกหรือไงว่าเธอแกล้งทำ? นายมันโง่ชัด ๆ!”
“ซูมู่” เสิ่นอี้ไป๋เห็นกับตาว่าเธอผลักหลินอวี่เหยียนล้มลงกับพื้นจริง ๆ
“ฉันรู้ว่าเธอกับหลินอวี่เหยียนมีเรื่องบาดหมางกัน แต่เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ”
“แล้วไง? คราวนี้นายจะลงโทษฉันยังไง?”
ซูมู่เป็นคนแข็งกร้าว ไม่เคยอธิบายอะไร แต่หัวใจกลับเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง