ทุกคนต่างตึงเครียดจนแทบขาดใจ เหล่าทหารที่ช่วยกันยันประตูเตรียมใจพร้อมสละชีวิตแล้ว
“หัวหน้าทีมโจว พวกคุณรีบไปเถอะ พวกเราอาจจะ...ต้านไม่ไหวแล้ว...”
ทุกคนหน้าแดงก่ำ ประตูขยับเคลื่อนหลายครั้ง มีซอมบี้สามสี่ตัวเบียดออกมาจากด้านนอก
แต่ทหารไม่เคยคิดถอย การสละชีวิตเพื่อประชาชนคือชะตาของพวกเขา
ทีมจิงอวิ๋นเองก็รู้สึกหนักใจ โจวหนั่วเฉินคว้าข้อมือซือหร่าน เตรียมพาหญิงสาวขึ้นเครื่องบินก่อน
ทว่าเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
จู่ ๆ คนธรรมดาที่เดิมต่อแถวกันอยู่ก็พากันกรูเข้ามาทางพวกเขาอย่างเนืองแน่น
“พวกเรามาช่วยด้วย!”
“มาช่วยกัน!”
หลายคนเบียดเข้าไปด้านหน้า เริ่มช่วยทหารออกแรงยันประตู ส่วนคนที่เข้าไปด้านหน้าไม่ได้ก็ช่วยดันจากข้างหลัง
“มา! ฟังฉันนะ พวกเราออกแรงพร้อมกัน!”
“สาม สอง หนึ่ง ดัน!”
“สาม สอง หนึ่ง ดัน!”
พวกเขารวมพลังกันเป็นแนว ดันประตูที่เคลื่อนออกจากตำแหน่งให้ค่อย ๆ กลับเข้าที่
ยังมีคนทยอยเดินเข้ามาสมทบ แถวที่ต่อขึ้นเครื่องบินก็สั้นลงไปมาก
ทุกคนมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกจุกแน่นในอก
ตอนแรกพวกเขาคิดแค่ว่าจะให้ผู้มีพลังพิเศษที่กำลังต่อแถวช่วย เพราะแค่คนเดียวก็ออกแรงได้เท่ากับหลายคน แต่ไม่มีผู้มีพลังพิเศษคนไหนยอมช่วยเลย
ต่างคนต่างเอาตัวรอด ความหวังที่จะหนีไปอยู่ตรงหน้าแล้ว ใครจะยอมทิ้งแถวที่ต่อมาได้ครึ่งทางเพื่อมาช่วยกันล่ะ?
ส่วนคนธรรมดานั้นใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่แล้ว ความสามารถก็มีจำกัด พวกเขาจึงต้องปกป้องความหวังเล็ก ๆ ที่จะมีชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง