เวินเหยียนยักไหล่ วางชามเปล่าลงบนโต๊ะกลาง แล้วประคองเจียงเหิงให้ลุกขึ้น «พี่ไม่แก่สักหน่อย แม้แต่ความรักก็ยังไม่เคยมี จะเรียกว่าแก่ได้ยังไง»
เจียงเหิงยังเดินไม่ค่อยมั่นคงนัก ทั้งยังเวียนหัวอยู่ แขนของเขาพาดลงบนไหล่บอบบางของหญิงสาว «เวินเหยียน กำลังยั่วโมโหฉันหรือไง?»
เวินเหยียนกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา «พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว»
หึ ใช้มุกนี้อีกแล้ว เจียงเหิงปวดหัวหนักกว่าเดิม
ในห้องมืดสนิท เธอยื่นมือไปเปิดไฟ แต่ไฟกลับไม่ติด
«ไฟเสียค่ะ»
เจียงเหิงพิงผนังห้อง น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเจือความเมามาย «สองสามวันก่อนฉันไม่อยู่ เลยไม่ทันสังเกต เมื่อคืนก็นอนในห้องหนังสือ»
«บนโต๊ะมีโคมไฟตั้งโต๊ะ เปิดอันนั้นก็ได้»
เวินเหยียนจึงต้องเดินเข้าไปด้านใน คลำหาอยู่ข้างโต๊ะ แต่ในห้องมืดเกินไปจนมองไม่เห็นสวิตช์
«พี่คะ เปิดยังไงเหรอ ฉันมองไม่เห็น»
เจียงเหิงเป็นผู้มีพลังพิเศษ ความสามารถในการมองเห็นตอนกลางคืนย่อมดีกว่าเวินเหยียน เขเดินโซเซเข้าไปหาเธอสองก้าว
เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากด้านหลัง เวินเหยียนก็ชะงัก เจียงเหิงขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับโต๊ะ
ลมหายใจของชายหนุ่มปัดผ่านข้างหู เวินเหยียนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว แล้วค่อย ๆ เอนตัวไปทางขอบโต๊ะ เงยหน้ามองเจียงเหิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เจียงเหิงเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์โคมไฟ แสงสีเหลืองสลัวสว่างขึ้น เมื่อรับรู้ถึงสายตาของหญิงสาว เขาก็ก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
ในชั่วขณะที่สบตากัน มือที่กำลังจะชักกลับก็ชะงัก ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ