ที่จริงเขาอยากถามไป๋จู๋เหย่ว่าได้รังแกเธอหรือเปล่า แต่เห็นซือหร่านไม่เป็นอะไร ก็เหมือนไม่มีอะไรต้องพูดมากแล้ว
ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่หลายวินาที บรรยากาศกระอักกระอ่วน
“เธอ...ใส่เสื้อผ้าให้อุ่นกว่านี้หน่อย ตอนกลางคืนข้างนอกอากาศเย็น”
อวิ๋นเจิงพยายามชวนคุยอย่างเต็มที่แล้วจริง ๆ
ซือหร่านยิ้มบาง ๆ “ได้...นายกินอะไรสักหน่อยสิ วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีเวลากินข้าวเลย”
อวิ๋นเจิงชะงัก ก่อนจะพยักหน้าอย่างเหม่อลอย “อืม งั้นฉันไปก่อนนะ”
พูดจบอวิ๋นเจิงก็เดินจากไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เย่ซูเหยาที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะอย่างมีความสุข “ไม่ใช่สิ ทำไมพวกเธอคุยกันติด ๆ ขัด ๆ เหมือนหุ่นยนต์เลย”
“เธอนั่นแหละหุ่นยนต์” ซือหร่านจิ้มแขนเย่ซูเหยาเบา ๆ
“อุ๊ย~ พี่ซ่างกวน มีคนปกป้องกันแล้วด้วย”
เย่ซูเหยาเอนตัวตามแรงที่ซือหร่านผลักไปทางซ่างกวนเยว่ ทั้งสามคนจึงพิงกันอยู่ด้วยกัน
“แล้วมโนธรรมของเธอล่ะ ฉันปกป้องเธอน้อยเสียที่ไหน?”
“พวกเธออยู่ตรงนี้เองเหรอ” เวินเหยียนเห็นพวกเธอจึงเดินเข้ามาหา “งานเลี้ยงเป็นยังไงบ้าง?”
“น่าเบื่อนิดหน่อย เลยออกมาสูดอากาศข้างนอกน่ะ” ซือหร่านดึงเธอให้นั่งลง
เก้าอี้ยาวมาก แถมพวกเธอก็ผอม นั่งสี่คนได้พอดี
พวกเธอเป็นภาพที่งดงามสะดุดตาจริง ๆ สีสันทั้งสี่แตกต่างกัน แต่ละคนงามมีเอกลักษณ์จนคนมองแทบละสายตาไม่ได้ ผู้คนที่พูดคุยกันอยู่รอบ ๆ พวกเธอจึงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
“ส่วนกลางจัดงานแบบนี้แหละ พวกเธอเบื่อได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว ฉันเห็นหลายคนอยากเข้ามาคุยด้วย แต่ถูกพวกผู้ชายจากทีมจิงอวิ๋นขวางไว้หมด”