เย่ซูเหยาดีใจจนแทบหัวเราะออกมา เริ่มรู้สึกอับอายแทนซือหร่านแล้วด้วยซ้ำ
แต่กลับได้ยินอู๋เฉาหลินพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันล้มเอง”
เอ่อ...ถ้ายืนกรานจะพูดแบบนั้น...ก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร
หลี่โจวหยางพูดประชด “คนมีพลังพิเศษยังเดินสะดุดล้มได้อีกนะ รู้อย่างนี้ให้ฉันไปเองก็ดี กลับมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว”
เจียงเยว่ไม่พอใจ “นายเป็นใคร ถึงได้มาว่าหัวหน้าทีม!”
เจิ้งรุ่ยตวาด “เจียงเยว่ เขาเป็นผู้มีพลังพิเศษที่อยู่ข้างฉัน คนธรรมดาอย่างเธอมีสิทธิ์พูดด้วยหรือ?”
เจิ้งรุ่ยรู้ว่าอู๋เฉาหลินเอนเอียงไปทางซ่างกวนชิ่งป๋อมานานแล้ว เขาจึงคอยกดอีกฝ่ายไว้ลับหลัง ครั้งนี้ที่มาที่นี่ก็เพื่อทีมจิงอวิ๋น
อู๋เฉาหลินก้าวเข้ามา “ขอโทษครับ หัวหน้าฐานที่มั่น ผมดูแลลูกทีมไม่ดีเอง กลับไปแล้วจะอบรมให้ดีครับ”
หลี่โจวหยางยิ้มอย่างได้ใจ ตอนนี้เขาได้เกาะขาหัวหน้าฐานที่มั่นแล้ว ใครมาถึงก็ต้องหลีกทางให้เขา
เจิ้งรุ่ยมองทีมจิงอวิ๋นด้วยความห่วงใย “พวกคุณไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว ครั้งนี้พวกคุณแก้ปัญหาแหล่งน้ำได้ นอกจากรางวัลภารกิจแล้ว ฉันจะให้ข้าวสารพวกคุณคนละ 5 ชั่งด้วย”
ซือหร่านรีบรับคำ “ได้เลย ขอบคุณค่ะ!”
คำพูดที่เจิ้งรุ่ยตั้งใจจะพูดว่า “ไม่ต้องเกรงใจ นี่เป็นการแสดงว่าฉันเห็นคุณค่าในตัวพวกคุณ รับไว้เถอะ” ยังติดอยู่ในปาก ไม่ทันได้พูดออกมา
เขาจึงทำได้แค่หัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ไม่เป็นไร ๆ”
เกลี้ยกล่อมคนเข้าพวกไม่สำเร็จ แถมยังเสียข้าวสารไปตั้ง 35 ชั่ง
มุมปากโจวหนั่วเฉินยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเม้มปากกดรอยยิ้มนั้นลง
เจิ้งรุ่ยพาเซี่ยอวิ้นไปหาซ่างกวนเยว่ “เสี่ยวเยว่ นี่เซี่ยอวิ้น เป็นผู้มีพลังน้ำ ต่อไปเธอพาเธอไปช่วยดูแลเรื่องอ่างเก็บน้ำของฐานที่มั่นด้วยนะ”