บนรถ ซ่างกวนเยว่เงียบอยู่นาน
“พี่ซ่างกวน ไม่เป็นไรใช่ไหม...” เย่ซูเหยามองเธอด้วยความเป็นห่วง
หยุนเช่อจากไปได้หนึ่งเดือนแล้ว ซ่างกวนเยว่ค่อย ๆ ดีขึ้นมาก จากที่ช่วงแรกเอาแต่ซึมเศร้า
แต่เขากลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งด้วยวิธีเช่นนี้ ชีวิตช่างผันผวนไม่แน่นอนจริง ๆ
“ฉันไม่เป็นไร” น้ำเสียงของซ่างกวนเยว่เรียบเฉย
เดิมทีเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเขาอาจเป็นคนแบบนี้ พูดตามตรง เธอไม่ได้แปลกใจ
แต่การไม่แปลกใจไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับได้ หากลู่เช่อถูกกำหนดให้ยืนอยู่คนละฝั่งกับพวกเธอ เขาก็จะเป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว ส่วนเธอก็จะไม่ออมมือเช่นกัน
สำหรับซ่างกวนเยว่ หากลู่เช่อไม่ได้สูญเสียความทรงจำ และไม่ได้กลายมาเป็นหยุนเช่อที่อยู่ข้างกายเธอ ชาตินี้เธอก็คงไม่มีวันชอบเขา มิหนำซ้ำยังคงตีตัวออกห่าง
ความทรงจำทำได้เพียงถูกผนึกไว้ ท้ายที่สุดเขาก็ยังคงเป็นลู่เช่อ เช่นนั้นพวกเขาย่อมต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
“ว่าแต่ ทางเขตตะวันตกฆ่าคนกันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่า นอกจากระบบพื้นฐานที่ต่างกันแล้ว เรื่องอื่นคงไม่ต่างกันมากนัก”
เย่ซูเหยานึกถึงภาพจางลี่ตายต่อหน้าพวกเธอ รวมถึงท่าทีเมินเฉยของคนอื่น ๆ
“เขตตะวันตกยึดถือผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ไม่ใช่แค่ระหว่างคนธรรมดากับผู้มีพลังพิเศษเท่านั้น ตระกูลต่าง ๆ ยังมีอำนาจล้นฟ้าอีกด้วย ถ้าจางลี่เป็นคนของตระกูลลู่ตั้งแต่แรก ก็ไม่มีใครพูดอะไรหรอก”
นี่เป็นครั้งแรกที่ซือหร่านเห็นคนฆ่ากันกลางถนนอย่างโจ่งแจ้ง เฮ้อ ดูท่าเขตตะวันออกจะเหมาะกับเธอมากกว่า
ทั้งสามกลับไปเล่าเรื่องของลู่เช่อให้ทุกคนฟัง โจวหนั่วเฉินกับกู้หมิงเพียงชะงักไปเล็กน้อย ส่วนคนอื่น ๆ ต่างมีปฏิกิริยากันมากทีเดียว