ทำไมพอฉันทะลุเข้าไปในนิยาย พระเอกวันสิ้นโลกถึงไม่เย็นชาแล้วล่ะ

ตอนที่ 217 พายุกำลังมา

7 นาที· 1.6K คำ

ตลอดเดือนที่ผ่านมา โจวหนั่วเฉินกับกู้หมิงพาพวกเขาฝึกการต่อสู้บนที่สูงด้วยตัวเอง จากที่ตอนแรกขาทั้งสามสาวกับเฉินอี้อ่อนปวกเปียก ตอนนี้พวกเขาก็ปล่อยพลังพิเศษบนบันไดเชือกได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว

บันไดเชือกสองเส้นยาวและแข็งแรง ทีมแบ่งหน้าที่กันชัดเจน เส้นหนึ่งมีสามคน อีกเส้นมีสี่คน แต่ละคนอยู่ห่างกันสองเมตร คอยจับบันไดให้มั่น สวี่จื่อโม่บังคับเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังกำแพงฐานที่มั่น

ฝูงซอมบี้บนกำแพงพยายามปีนเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่พวกมันกำลังจะข้ามเข้ามา สายฟ้าก็ฟาดลงตรงกระหม่อมพอดี

ทีมประสานงานกันได้อย่างลงตัว เครื่องบินรบเฉียดเหนือยอดกำแพงไปอย่างรวดเร็ว บันไดเชือกที่ห้อยลงมาจากใต้ท้องเครื่องตึงตรงท่ามกลางลมกระโชกและสายฝน

บนบันไดเชือก ซือหร่านจับบันไดไว้แน่นด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวามีสายฟ้าราวกับเลเซอร์ สายฟ้าแลบวูบไหวอยู่ตรงปลายนิ้ว

ทันทีที่เครื่องบินรบเร่งความเร็ว สายฟ้าในฝ่ามือก็แปรเป็นแส้ไฟฟ้าหลายสาย ฟาดกวาดใส่ฝูงซอมบี้ที่กำลังเบียดเสียดปีนขึ้นมายังยอดกำแพง

มองจากกลางอากาศ แสงไฟฟ้าสีเงินอมม่วงลากเป็นรอยสว่างยาวบนยอดกำแพงสีหม่น ซอมบี้ที่ถูกสายฟ้าฟาดร่างไหม้เกรียมทันที ก่อนจะกระตุกแล้วกลิ้งตกจากกำแพง ทับซอมบี้ที่กำลังปีนตามขึ้นมาข้างล่างไปด้วย

“โห! หร่านหร่าน พลังสายฟ้าระดับ 7 แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ!”

เสียงของเย่ซูเหยาฟังไม่ค่อยชัดท่ามกลางสายลม

เธอรวบผมยาวเป็นหางม้าสูง ปลายผมหยิกพลิ้วสะบัดเป็นวงโค้งเฉียบคมอยู่ด้านหลัง ชายเสื้อปลิวสะบัดตามแรงลม ใบหน้าด้านข้างงดงามเปี่ยมความมั่นใจเมื่อเผชิญลม ทั้งร่างราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายลม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป