“ขอร้องล่ะ พาพวกฉันไปด้วยเถอะ! ช่วยฉันด้วย! พาฉันไปด้วย!”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หน้าผากแตกเลือดอาบ สภาพดูน่าเวทนาอย่างที่สุด
“ลากเขาขึ้นมา!” ซือหร่านขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเฉียบขาด
เขามาโขกหัวขอร้องพวกเธอในเขตตะวันตก ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่าพวกเธอรังแกเขา
ทหารสองนายไม่รอช้า เข้าล็อกตัวเขาไว้คนละข้างทันที
ตอนนี้จางลี่หน้าชุ่มเลือด เสียงสั่นเครือ “ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย มีคนจะฆ่าฉัน ขอร้องพวกคุณล่ะ!”
ผู้คนรอบข้างเริ่มมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขณะเดียวกัน รถทหารสีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาตามถนนที่จางลี่ใช้มา
“เรื่องในเขตตะวันตกไม่ใช่ธุระที่พวกเราจะจัดการได้ และพวกเราก็ไม่มีความสามารถพาคุณไปด้วย”
ซือหร่านส่งสายตาให้เมิ่งเหลียง ทั้งสองช่วยกันหิ้วจางลี่ไปไว้ข้างทาง อย่างไรเสียพวกเขาก็เคยทำงานร่วมกันมาก่อน จึงยังพอปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพ
แต่พอถูกปล่อยตัว จางลี่ก็เข้าไปกอดขาเมิ่งเชาแน่น ไม่ยอมปล่อย
“ขอร้องล่ะ พาฉันไปด้วยเถอะ! ฉันรู้ว่าพวกคุณมีสถานะสูงส่งในเขตตะวันออก ต่อจากนี้ฉันจะภักดีต่อพวกคุณไปตลอดชีวิต ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็ยอม!”
เด็กสาวทั้งสามไม่อยากพูดอะไรต่อ กำลังจะขึ้นรถอยู่แล้ว เสียงเย็นเยียบและอึมครึมเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หืม? ภักดีงั้นเหรอ? แค่เรียกแกว่าหมาก็เป็นการยกย่องแกเกินไปแล้ว...”
ผู้มีพลังพิเศษห้าหกคนในชุดปฏิบัติการส่วนตัวลงมาจากรถทหาร ตรงกลางกลุ่มมีชายคนหนึ่งเดินมาทางพวกเธออย่างไม่เร่งรีบ
ซ่างกวนเยว่ที่เพิ่งเปิดประตูรถชะงักกึก