บทที่ 123 โศกนาฏกรรมของคนธรรมดา
ซือหร่านกดมือซุกซนของเขาไว้ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย «อาเฉิน! ฉันเรียกนายว่าอาเฉินแล้ว เลิกแกล้งได้แล้ว»
เห็นได้ชัดว่าโจวหนั่วเฉินพอใจกับท่าทางของซือหร่าน เขาก้มลงจูบเปลือกตาเธอเบา ๆ «พูดอีกครั้งสิ»
ซือหร่านยังคงกดเขาไว้ผ่านเสื้อผ้า มองคิ้วตาขี้เล่นของโจวหนั่วเฉินแล้วก็ได้แต่ยอม เสียงอ่อนลง «ฉันบอกว่า...อาเฉิน อย่าแกล้ง»
เสียงหอบหายใจในห้องถูกกลบด้วยเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า...
สองทุ่ม บ้านพักสองหลังถูกจับตาดูอย่างแน่นหนาจริง ๆ แต่หัวหน้าฐานก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นใด
ดูท่าอีกฝ่ายคงอยากใช้งานพวกเขาอีกครั้ง แต่ก็ระแวดระวังพวกเขาอยู่ จึงรอบคอบเป็นพิเศษ
«หัวหน้า ตอนออกไปข้างนอกระวังตัวด้วยนะครับ พวกเราจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้ก่อน»
สวี่จื่อโม่ เฉินอี้ ซ่างกวนเยว่ และถังเย่าออกไปตามลำดับ ต่างแยกย้ายเดินเล่นในเขตชั้นใน เพื่อดึงความสนใจของคนพวกนั้น
กู้หมิงยื่นเครื่องส่งสัญญาณให้โจวหนั่วเฉิน «ถ้ามันสั่นก็รีบกลับมาทันที»
ทั้งสองเตรียมออกเดินทาง ร่างแยกของโจวหนั่วเฉินปรากฏจนทำเอาพวกเขาตาลาย คนเฝ้ายามเห็น ‘โจวหนั่วเฉิน’ กลับเข้าไปในบ้านพักในท้ายที่สุด
ระยะเคลื่อนย้ายผ่านมิติของซือหร่านเพิ่มเป็น 10 เมตรแล้ว เธอใช้พลังต่อเนื่องหลายครั้ง เคลื่อนย้ายพ้นวงเฝ้าระวังไปได้
ทีมเจี่ยนก็ใช้วิธีเดียวกัน การรบกวนจิตของเสิ่นอี้ไป๋ใช้ไม่ได้ผลกับผู้มีพลังพิเศษที่อยู่ไกลเกินไป
ดังนั้นเมื่อพวกพ้องล่อเจ้าหน้าที่ที่อยู่รอบนอกออกไป เขาก็รีบออกจากที่พักทันที
ทั้งสามคนพบกันโดยปลอดภัย ไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้น