มีคนเกือบ 50 คนถูกส่งเข้าไปในห้องทดลอง แต่ตอนนี้เหลือเพียง 5 คน
ต้องผ่านการทดลองมากมายแค่ไหนกว่าจะได้อัตราความสำเร็จเช่นนี้ เห็นได้ชัดโดยไม่ต้องพูด
“พวกเขาจะไปไหนกัน?”
โจวหนั่วเฉินมองไปตามทิศทางนั้น “ไปหาฟ่านอวิ๋น ฉันเห็นว่ามีคนถูกขังอยู่ในห้องนั้น”
“งั้นผู้มีพลังพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นพวกนั้นจะถูกส่งไปให้ฟ่านอวิ๋นเหรอ?”
ซือหร่านไม่เข้าใจ เลี้ยงซอมบี้ไว้ทำไมกัน?
ทั้งสามคนเดินตามไปยังห้องของฟ่านอวิ๋นเช่นกัน
ภายในห้องกั้นขนาดใหญ่ มีคนคนหนึ่งถูกพันธนาการมือและเท้าด้วยกุญแจมือเหล็ก ตรึงไว้กับผนังกระจก ตอนนี้ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
“เขา...ไม่ใช่ซอมบี้”
กลิ่นอายของฟ่านอวิ๋นแปลกประหลาด หากจะบอกว่าคุ้นเคย...
“กลิ่นอายของเขาคล้ายกับตอนที่นายกลับมาจากโรงพยาบาลในคืนนั้น แต่ก็มีบางอย่างต่างออกไป...”
เสิ่นอี้ไป๋อธิบายความรู้สึกนี้ไม่ถูก แต่ที่แน่ ๆ คือไม่มีกลิ่นอายของซอมบี้
ซือหร่านจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองเกือบกลายเป็นซอมบี้ หากบาดแผลในภาพลวงตาปลุกพลังเคลื่อนย้ายผ่านมิติของเธอขึ้นมา สาเหตุที่เธอเกือบกลายเป็นซอมบี้ก็คือ...
“แก่นคริสตัลซอมบี้!” ซือหร่านจับประเด็นได้
หม่าเจี๋ยกับถังรุ่ยเฉียงโยนคนไม่กี่คนที่เพิ่งปลุกพลังพิเศษได้เข้าไปในห้องที่ขังฟ่านอวิ๋นไว้ จากนั้นก็ยัดแก่นคริสตัลซอมบี้จำนวนหนึ่งเข้าไปในปากของฟ่านอวิ๋นโดยตรง
พวกเขากดปุ่มปลดล็อกกุญแจมือเหล็ก แล้วขังคนเหล่านั้นไว้ข้างใน ก่อนจะเฝ้าสังเกตสถานการณ์อยู่ด้านนอก
ทั้งห้าคนมองหน้ากัน ยังมัวแต่ยินดีกับการที่ตัวเองกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ จึงไม่ได้สังเกตว่าชายตรงหน้าค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา