โจวหนั่วเฉินเพียงจ้องเธออยู่นาน น้ำเสียงอ่อนโยน “ได้”
พูดจบ ร่างแยกของชายหนุ่มก็พุ่งออกจากห้วงวังวน แล้วขึ้นรถไปพร้อมกับทุกคน
เมื่อเห็นว่าทุกคนออกมาอยู่ข้างนอกแล้ว ซือหร่านก็วางใจลงได้เสียที
เธอค่อย ๆ ปิดทางเชื่อมอย่างลับ ๆ
ถ้าเธอรอดชีวิต เธอจะออกไป แต่ถ้าเธอต้องตาย อย่างน้อยก็ให้ตายแค่คนเดียวก็พอ...
ทุกคนรออยู่ข้างนอก ไม่มีใครมองเห็นห้วงวังวนที่ค่อย ๆ ปิดลง
เวินเหยียนสตาร์ตรถแล้ว รอเพียงซือหร่านออกมา พวกเขาก็จะหนีออกจากคฤหาสน์ทันที
กู้หมิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของซอมบี้ ทุกคนเตรียมพร้อมสู้จนตัวตาย
ซือหร่านรวบรวมพลังในร่าง แต่กลับถูกโจวหนั่วเฉินคว้ามือไว้
“มีอะไรเหรอ?”
ซือหร่านชะงัก เธอไม่อยากเสียเวลา แต่กลับอยากฟังโจวหนั่วเฉินพูดให้จบโดยไม่รู้ตัว บางทีนี่อาจเป็นประโยคสุดท้ายที่เธอจะได้ยิน
โจวหนั่วเฉินไม่พูดอะไร เขาเพียงดึงเธอเบา ๆ แล้วโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน
เมื่อถูกชายหนุ่มกอดไว้ ซือหร่านก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ น้ำตาที่กลั้นไว้นานไหลลงมาอย่างเงียบงัน ทว่าน้ำเสียงกลับไม่ผิดปกติแม้แต่น้อย ยังคงสดใสและผ่อนคลาย
“โจวเจียวเจียว ขี้แงชะมัด ไม่เห็นหรือไงว่าแฟนเธอกำลังทำเรื่องใหญ่? ถ้าทำฉันหนีช้า ระวังฉันเอาเรื่องเธอแน่”
โจวหนั่วเฉินโอบเอวหญิงสาวไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างลูบผมเธอ สูดกลิ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวเข้าเต็มปอด น้ำเสียงอ่อนโยนและจริงจังอย่างที่หาได้ยาก
“อืม แฟนฉันเก่งจริง ๆ เป็นคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”
“งั้นฉันจำไว้แล้วนะ หร่านหร่านบอกว่า...จะเอาเรื่องฉันให้ถึงที่สุด”
รอยยิ้มของซือหร่านชะงัก เธอยังไม่ทันเข้าใจความหมายในคำพูดของโจวหนั่วเฉิน แรงมหาศาลก็ผลักเธอออกไปอย่างแรง