ทั้งสองขยับกาย พุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นในชั่วพริบตา หอกน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพุ่งเสียบฝูงซอมบี้ที่ขวางเส้นทางอย่างพร้อมเพรียง ฉีกเปิดช่องว่างขึ้นมาได้อย่างดุดัน
ทั้งสองกำลังจะถูกฝูงซอมบี้กลืนกิน หยุนเจิงเพิ่งเตรียมขึ้นรถพาทุกคนออกไป เสียงร้องประหลาดก็ดังกรีดแก้วหูขึ้นมา
“อ๊า!”
เสียงกรีดร้องแหลมบาดหูของหยุนเซี่ยวฉีกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ดังก้องไปทั่วหุบเขารัศมีหลายร้อยลี้ ราวกับเสียงกระจกขูดผ่านแก้วหู
เปลวไฟมืดรอบกายพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง สั่นพ้องไปกับเสียงกรีดร้องแสนทรมาน จนคนที่ได้ยินรู้สึกชาวาบไปถึงกระดูก
ม่านพลังของเฉินอี้พลันออกฤทธิ์ แม้เจียงเหิงกับกู้หมิงจะอยู่ท่ามกลางฝูงซอมบี้ แต่กลับหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย
ทุกคนต่างชะงักงัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เพราะม่านพลังของเฉินอี้ ซอมบี้รอบตัวจึงไม่ล้อมพวกเขาอีกต่อไป ดูเหมือนพวกมันจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของหยุนเซี่ยว จึงไม่อาจระบุตำแหน่งพวกเขาได้อย่างแม่นยำ
“พวกแก... ทำอะไรอยู่ข้างใน!?”
หยุนเซี่ยวแทบพูดไม่เป็นประโยค ร่างกายค่อย ๆ เน่าเปื่อย ซอมบี้ร่างจำลองรีบเข้ามาบังมันไว้ในจุดปลอดภัย พร้อมควบคุมซอมบี้หลายสิบตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดให้คอยปกป้อง
มันกลับสัมผัสถึงโลกของตัวเองไม่ได้แล้ว ซอมบี้หลายพันล้านตัวขาดการติดต่อทั้งหมด
เรื่องนี้สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อสมองของมัน ถึงขั้นควบคุมซอมบี้ที่อยู่ใกล้คฤหาสน์ไม่ได้ ทำได้เพียงพยายามควบคุมซอมบี้ร่างจำลองให้ปกป้องตัวเอง
พอได้ยินเช่นนั้น ซือหร่านก็เข้าใจขึ้นมาทันที น้ำตาไหลลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว