ซือหร่านปรับอารมณ์ได้ตั้งนานแล้ว ไม่มีทางเผยพิรุธออกมาแม้แต่นิดเดียว
หญิงสาวลุกขึ้นทันที น้ำเสียงสดใส “ฉันไม่เป็นไร แถมยังค้นพบด้วยว่าที่นี่ฉันมีถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ด้วย!”
พูดจบ ซือหร่านก็ใช้วิธีเดียวกับตอนใช้พลังพิเศษ กระตุ้นพลังงานขึ้นมา
พลังงานประหลาดที่แสนสบายสายหนึ่งค่อย ๆ ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของซือหร่านก็เรืองแสงสีเขียวจาง ๆ
“ไปให้พ้น”
ความคิดในหัวซือหร่านเคลื่อนไหว ซอมบี้ที่กำลังกรูกันเข้ามาหาพวกเขาพลันเสียสมาธิ แม้แต่เสียงคำรามก็ค่อย ๆ เงียบลง ก่อนจะแยกย้ายมุ่งหน้าไปทางอื่น
เพื่อนร่วมทีมมองซือหร่านที่ทำให้ซอมบี้ถอยไปได้ทั้งหมด แล้วเดินเข้ามาหาเธอ
“เป็นไง เก่งใช่ไหมล่ะ!”
ซือหร่านยิ้มกว้าง พยายามคลายบรรยากาศอึมครึม
แต่ในที่นี้ มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังยิ้มออก
ถ้าซือหร่านมีถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ และอวิ๋นป๋อตายเพราะถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ แล้วจุดจบของซือหร่านจะเป็นอย่างไร?
ไม่มีใครดีใจที่ซือหร่านเป็นผู้ใช้ถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์
“หร่านหร่าน เธอไม่ใช่คนในคำทำนาย ใช่ไหม?!”
เย่ซูเหยายอมรับไม่ได้ พยายามมองหาพิรุธบนใบหน้าของซือหร่าน
“ช่วย... วันสิ้นโลกไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องตายนี่ พวกเธออย่าไปเชื่อคำพูดของหยุนเซี่ยว ซอมบี้ราชาจะเชื่อได้ยังไง? อย่าลืมสิว่ามันเคยหลอกพวกเราจนหัวหมุนที่คฤหาสน์ตระกูลหยุน”
บนใบหน้าซือหร่านไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความมั่นใจว่าเธอจะต้องมีชีวิตรอด
“ไม่ว่าที่หยุนเซี่ยวพูดจะจริงหรือเปล่า เธอก็ห้ามใช้มันนะ ถ้าเกิดว่า...”