รัตติกาลโรยตัวลงมา ทุกคนในซูเปอร์มาร์เก็ตต่างหลีกเลี่ยงห้องนั้นโดยไม่รู้ตัว
“หัวหน้า อย่าเข้าไปเลยดีกว่า เผื่อว่า...” เฉินเถิงพูดอย่างหวาดกลัว หากแม้แต่จางฉี่ชวนยังกลายเป็นซอมบี้ พวกเขาคงจบเห่แน่
จางฉี่ชวนรู้ดีที่สุดว่าหยางหลิงเป็นอย่างไร เขาจึงปลอบทุกคน “ไม่เป็นไร ถ้าคืนนี้เธอกลายพันธุ์ ฉันจะจัดการเธอเอง”
ทุกคนเคยเห็นพลังพิเศษของจางฉี่ชวนแล้ว เขาสามารถปล่อยของเหลวกัดกร่อนออกมาเผาร่างซอมบี้ได้ จึงไม่มีใครพูดอะไรอีก
เมื่อซือหร่านกับอีกสองคนกลับจากเข้าเวรยาม สวี่จื่อโม่ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง
กู้หมิงมองห้องนั้น แววตาใต้เลนส์แว่นเย็นชาและคมกริบ ราวกับมองทะลุเข้าไปได้ “ข้างในไม่มีทั้งคนเป็นและซอมบี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนในทีมต่างขนลุกซู่ ความหมายก็คือข้างในมีแต่คนตาย และอาจถูกของเหลวกัดกร่อนละลายไปแล้วด้วย...
ทุกคนจำต้องตื่นตัวถึงขีดสุด เย่ซูเหยาเพิ่งเข้าใจอย่างแท้จริงว่า บางครั้งคนเป็นก็น่ากลัวกว่าซอมบี้เสียอีก
คืนนี้ซือหร่านกับอีกสองคนยังต้องเข้าเวรยาม พวกเขาตั้งใจจะรอให้ทุกคนหลับก่อน แล้วค่อยขึ้นไปเอาคอมพิวเตอร์ที่ชั้นสอง
โจวหนั่วเฉินสร้างแสงสว่างได้ ซือหร่านมีมิติส่วนตัว ทั้งคู่ยังเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดในทีม ส่วนกู้หมิงใช้พลังน้ำแข็งสะเดาะกลอนได้ ทั้งยังสัมผัสตำแหน่งของซอมบี้ได้ด้วย
สถานการณ์บนชั้นสองยังไม่ชัดเจน คนชั้นหนึ่งเองก็คิดกันไปต่าง ๆ นานา บรรยากาศในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กแห่งนี้ตึงเครียดจนถึงขีดสุด มีเพียงการร่วมมือกันอย่างแน่นแฟ้นของทีมเท่านั้นจึงจะทำภารกิจสำเร็จ
ซือหร่านไม่มีเวลามาบ่นถึงด่านนรกตั้งแต่เริ่มเกมนี้แล้ว แถมยังรู้สึกว่าพายุที่โหมกระหน่ำอยู่น่าจะรุนแรงกว่านี้อีกสักหน่อย