โจวหนั่วเฉินยกมืออีกข้างขึ้น ข้อนิ้วยาวเรียวค้อมลงเล็กน้อย ก่อนจะเชยคางซือหร่านเบา ๆ ให้เธอมองไปข้างหน้า
เมื่อถูกเชยคางขึ้น ซือหร่านก็หันมามองเขาอย่างฉงน
“ไม่ชอบก็ไม่ต้องมอง ทำเหมือนฉันตายไปแล้วสิ จะฝืนทำไม มองพื้นก็พอ เธอคอยสังเกตรอบ ๆ ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอก” น้ำเสียงของโจวหนั่วเฉินฟังดูไม่ใส่ใจนัก แต่ในดวงตากลับสะท้อนแสงไฟ
แววตาของซือหร่านไหววูบ หยาดน้ำตาเกาะอยู่บนขนตายาว ไม่ใช่เพราะเธอร้องไห้ แค่เมื่อครู่จดจ่อเกินไปจนลืมกะพริบตา เธอรู้ว่าโจวหนั่วเฉินอยากให้เธอผ่อนคลายลงบ้าง
“ขอบคุณ” ซือหร่านหันกลับไปมองรอบตัวอย่างระแวดระวังอีกครั้ง
ทั้งสามเดินไปถึงหน้าประตูห้อง กำลังจะเปิดประตู “ทางซ้ายด้านหลัง!” กู้หมิงตะโกนขึ้น
โจวหนั่วเฉินที่อยู่ทางซ้ายยังไม่ทันขยับ ร่างแยกก็แยกออกจากร่างจริงในพริบตา “โจวหนั่วเฉิน” ชักดาบข้างกายออกมาทันที แทงใส่ซอมบี้ เพลิงไหลบนคมดาบวาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ เปลวไฟที่ไหลเวียนราวกับกรีดผ่านอากาศ
ซือหร่านไหวตัวทัน รีบหมุนลูกบิดประตู ทั้งสามเข้าไปในห้อง ขณะที่ “โจวหนั่วเฉิน” ด้านนอกกำลังรับมือซอมบี้ที่คลานอยู่ ส่วนโจวหนั่วเฉินในห้องขยายขอบเขตเปลวไฟให้สว่างขึ้น เพื่อให้ค้นหาคอมพิวเตอร์ได้ง่าย
ภายในห้องเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือคราบเลือด บนโต๊ะใกล้หน้าต่างมีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องกับเอกสารบางส่วนวางอยู่
ทว่าบนเตียงชิดผนังด้านซ้าย กลับมีร่างเล็ก ๆ นั่งหันหลังให้พวกเขา
รูม่านตาของกู้หมิงหดลงเล็กน้อย เขาไม่ได้สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตข้างในเลยแม้แต่น้อย