แววตาซางเหมียนไหววูบ หากซือหร่านเกิดเรื่องขึ้นจริง เซี่ยช่าน...เธอยังมีโอกาสอยู่หรือเปล่า?
เมื่อเห็นซางเหมียนหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเดินออกไปเงียบ ๆ หลินอวี่เหยียนก็รู้ว่าแผนสำเร็จแล้ว
ทั้งสองเดินออกไปทีละคน
ด้านนอกประตู ฉู่อี้หนิงกับเจียงเจ๋ออันเห็นซางเหมียนออกมา ก็รีบเข้ามาหา “เธอบาดเจ็บหรือเปล่า? หัวหน้าทีมล่ะ?”
ซางเหมียนเหลือบมองหลินอวี่เหยียนที่เดินตามหลังเธอมา
จากนั้นก็หันไปพูดว่า “พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย ตอนฉันออกมา ข้างในสั่นสะเทือนรุนแรงมาก รีบไปช่วยกันเถอะ ซือหร่านทิ้งแถบสะท้อนแสงสำรองไว้ให้เรา”
ทั้งสองไม่ได้สงสัยอะไร ฉู่อี้หนิงตั้งสติแล้วสั่งการทันที “เจ๋ออัน ไปตามซ่างกวนเยว่กับถังเย่า แล้วเข้าไปข้างในเลย ฉันจะไปตามคนของทีมเจี่ยน”
“ได้” พูดจบ เจียงเจ๋ออันก็เข้าไปในอุโมงค์หลบภัย
ฉู่อี้หนิงไปตามสมาชิกทีมเจี่ยนที่ออกมาแล้ว เตรียมเข้าไปช่วยเหลือ
หลินอวี่เหยียนแทบเก็บสีหน้าไม่อยู่
เธอ...ถูกยัยโง่นี่หลอกเข้าแล้วหรือไง?
“เธอ!”
เมื่อรู้ตัวว่าท่าทีเสียการควบคุมไปหน่อย หลินอวี่เหยียนก็ข่มความโกรธลง “ถ้าพวกเขาเป็นอะไรไป เธอหนีความรับผิดชอบไม่พ้นแน่”
“แล้วไง?”
ซางเหมียนหันกลับมาอย่างเย็นชา จ้องหลินอวี่เหยียนเขม็ง “ฉันเกลียดซือหร่านก็จริง และยอมรับว่าข้อเสนอของเธอฟังดูเข้าท่ามาก...”
“ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร” หลินอวี่เหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้
“ฉันชอบเซี่ยช่านและเกลียดซือหร่านก็จริง แต่จะบอกให้รู้ไว้” น้ำเสียงของซางเหมียนหนักแน่นราวกับตอกย้ำลงบนพื้น พร้อมแฝงคำเตือน