ขณะที่เขากำลังจะโจมตีเต็มกำลัง ค้างคาวที่เขาสัมผัสได้พลันหยุดนิ่ง ราวกับถูกสะกดไว้ พลังจิตสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของเขาพุ่งเข้ามาในชั่วพริบตา
“ปล่อยให้ฉันจัดการ!”
เซี่ยช่านเคลื่อนย้ายพริบตามาขวางหน้าพวกเขา พอเสิ่นอี้ไป๋ควบคุมค้างคาวไว้ได้ ฝ่ามือของเขาก็ปล่อยสายฟ้าออกมา เสียงกระแสไฟฟ้าผสานกับเสียงระเบิดกึกก้องในอุโมงค์หลบภัย ดังก้องสะท้อนไม่รู้จบ
กู้หมิงรีบเก็บพลังพิเศษทั้งหมดกลับ มองเย่ซูเหยาที่อยู่ข้างกายซึ่งแทบจะหมดสติ “เหยาเหยา แก่นคริสตัลจากพืชอยู่ไหน?”
เขารู้ว่าซือหร่านไม่มีทางให้แก่นคริสตัลเย่ซูเหยาแค่ไม่กี่ชิ้น ตอนนี้เย่ซูเหยาต้องดูดซับพลังทันที
“ฉันรู้” ซูมู่มองกู้หมิงอย่างแปลกใจ ก่อนจะวิ่งไปหาเย่ซูเหยาแล้วล้วงกระเป๋าด้านในเสื้อคลุมของเธอ “ฉันเห็นเธอหยิบออกมาจากตรงนี้”
ซูมู่คว้าคริสตัลทั้งหมดออกมาในคราวเดียว มีระดับ 2 อีกสามเม็ด และระดับ 3 อีกหนึ่งเม็ด
กู้หมิงหยิบแก่นคริสตัลจากพืชระดับ 3 ใส่มือเย่ซูเหยาโดยไม่ลังเล ก่อนเรียกให้เธอได้สติ “เหยาเหยา เหยาเหยา”
เย่ซูเหยารู้ว่าตัวเองหมดสติไม่ได้ แต่แทบควบคุมตัวเองไม่ไหว กระทั่งได้ยินเสียงคนเรียกเธอไม่หยุด และสัมผัสได้ถึงความอุ่นในมือ จึงเพิ่งรู้ตัวว่ายังอยู่ในอุโมงค์หลบภัย
เธอฝืนประคองตัวไว้ โชคดีที่การดูดซับพลังจากแก่นคริสตัลแทบจะเป็นสัญชาตญาณของผู้มีพลังพิเศษ
“เฮ้ ฉันบอกให้ปล่อยฉันจัดการไง พวกคุณจะไม่สนใจจริง ๆ เหรอ?”
เซี่ยช่านโจมตีค้างคาวที่บินตรงเข้ามาหาพวกเขา เมื่อครู่เขากำจัดไปแล้วฝูงใหญ่ ตอนนี้ค้างคาวจึงกระจัดกระจายเป็นกลุ่มเล็ก ๆ