“ซูซู เธอไม่ชอบฉันแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความเศร้าหมอง เขาจ้องซูมู่ ไม่ยอมให้เธอหลบสายตา
“เสิ่นอี้ไป๋...เราไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน”
ซูมู่ตัดสินใจพูดกับเขาให้ชัดเจนในคราวเดียว
เดิมทีเธอคิดว่าหลินอวี่เหยียนจะเป็นอุปสรรคเพียงอย่างเดียวของพวกเขา แต่หลินอวี่เหยียนตายไปแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าอุปสรรคจะหายไปด้วย
ถ้ามีหลินอวี่เหยียนคนต่อไปล่ะ?
ซูมู่ยอมรับความจริงเกี่ยวกับตัวเองแล้ว เธอสู้ใครไม่ได้เลยสักคน ถ้าโลกใบนี้เป็นนิยาย เธอก็คงเป็นตัวประกอบที่มีไว้รับเคราะห์แน่นอน
เสิ่นอี้ไป๋มีจิตใจดีและซื่อตรง อนาคตของเขายังอีกยาวไกล ต่อไปก็ต้องมีคนที่ดีกว่าเธอปรากฏตัว ส่วนเธอมีแต่จะพูดจาทำร้ายคนอื่นอย่างดื้อรั้น และเป็นฝ่ายไร้เหตุผลอยู่เสมอ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้ซูมู่รู้สึกไม่มั่นคงเอามาก ๆ หากพูดให้ดูเด็กหน่อย สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือคนที่ยอมรับเธอได้โดยไม่มีเงื่อนไข
คนที่ไม่ว่าเธอจะร้ายแค่ไหน ก็จะยืนอยู่ข้างเธอเสมอ
แต่เสิ่นอี้ไป๋ไม่ใช่คนแบบนั้น
ซูมู่ลุกขึ้นยืน “เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพราะฉันยังไม่โตพอ ทำให้คุณต้องเดือดร้อน โชคดีที่ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“เสิ่นอี้ไป๋ ตอนนี้ฉันแค่...พอเห็นซอมบี้ก็ยังมีเงาติดใจ แล้วคุณก็รู้นี่ ว่าฉันเป็นคนไม่ดี แถม...เอาเถอะ สรุปคือฉันกับคุณเดินกันคนละทาง”
ซูมู่ไม่อยากด่าตัวเอง
“เราไม่เหมาะกัน อย่าเพราะรู้สึกผิดหรืออารมณ์ชั่ววูบ แล้วทำอะไรที่คุณจะต้องมาเสียใจทีหลังเลย”