“นักเรียนซือ ใช้เวลาไป 5 นาที 6 วินาที ตอนนี้ฉันให้เวลาเธอแก้ตัว 2 นาที ส่วนสิทธิ์ตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังเป็นของฉัน”
โจวหนั่วเฉินยืนจับเวลาอยู่ตรงประตู ทันทีที่ซือหร่านเข้ามา เธอก็ลากเขาเข้าไปในห้องตัวเอง
“มาสิ นักเรียนโจว ดูนี่สิว่าอะไร”
ซือหร่านนั่งอยู่ข้างเตียงเขา สีหน้าเบิกบาน พลางแตะนิ้วโป้งลงตรงข้อนิ้วที่สองของนิ้วก้อย แล้วชูให้เขาดู
โจวหนั่วเฉินเลิกคิ้ว “อะไร”
“เล่ห์เหลี่ยมของนายไง”
“หึ”
โจวหนั่วเฉินถอดนาฬิกาข้อมือ โยนลงบนโต๊ะข้างเตียงดังเพียะ ก่อนเดินตรงเข้าหาซือหร่าน
“เดี๋ยว เดี๋ยว!” ซือหร่านลุกขึ้นหมายจะหนี แต่กลับถูกชายหนุ่มโอบเอวอุ้มขึ้นมาด้วยแขนข้างเดียว
โจวหนั่วเฉินนั่งลงบนเตียง แล้วให้หญิงสาวนั่งอยู่บนตัก น้ำเสียงทุ้มต่ำ
“พูดสิ ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ”
ซือหร่านพยายามขยับหนีไปด้านหลัง แต่ถูกโจวหนั่วเฉินรั้งเอาไว้ “จะหนีไปไหน”
“ฉัน... ฉันผิดไปแล้ว”
ใบหน้าของซือหร่านแดงก่ำขึ้นมาทันที โจวหนั่วเฉินคนนี้ถึงกับ...
“ฉัน... พรุ่งนี้เช้าเราก็จะออกเดินทางแล้ว ฉันต้องไปเก็บของ!”
ในหัวของซือหร่านมีแต่ความคิดจะหนี เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนชายหนุ่ม
“อย่าขยับ...”
น้ำเสียงของโจวหนั่วเฉินฟังดูแปลกไป ลมหายใจหอบถี่ ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย
ซือหร่านไม่กล้าขยับอีก ก้มมองชายหนุ่มที่กำลังข่มกลั้น ลมหายใจของเธอเองก็เริ่มรวนไปด้วย
โจวหนั่วเฉินเงยหน้าขึ้น พวงแก้มอมชมพูของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ดวงตาจ้องมองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก