ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าเสิ่นอี้ไป๋ปฏิบัติต่อหลินอวี่เหยียนแตกต่างจากคนอื่นอยู่บ้างแล้ว แต่ตั้งแต่ซูมู่เข้าร่วมทีมเจี่ยน พวกเขาถึงได้รู้ว่าการหลุดคาแรกเตอร์อย่างแท้จริงเป็นยังไง
แทบจะปล่อยให้ซูมู่ขี่คออยู่แล้ว วันหนึ่งยิ้มได้ตั้งหลายครั้ง
“แล้วคุณตอบเขาว่ายังไง?” เติ้งหลินโจวมองซ่งเหยาซิงแวบหนึ่ง ก่อนถามอย่างกระอักกระอ่วน
“แค่ก ๆ” อวี๋ชิงวางมีดลงอย่างเก้อเขิน
“ฉันบอกเขาว่า...ตัวอย่างที่ดีที่สุดก็อยู่ตรงหน้าคุณไม่ใช่เหรอ คุณเพิ่งพลาดไปเอง”
ทุกคนมองอวี๋ชิงด้วยความนับถือ อายุน้อยแต่ปากกล้าไม่เบา นี่ต่างอะไรกับเอามีดแทงทะลุเสิ่นอี้ไป๋แล้วชักออกมาเลยล่ะ
อวิ๋นฟานตบไหล่เขา “กระดาษที่ใช้เช็ดมือหลังเช็ดมีด อย่าเพิ่งทิ้งล่ะ เก็บไว้เช็ดน้ำตาด้วย”
ซูเฉิงชวนเห็นเสิ่นอี้ไป๋แล้วก็ประหลาดใจไม่น้อย ซูมู่บอกไปแล้วว่าจะออกจากทีมเจี่ยน แถมอาการก็ดีขึ้นเกือบหมดแล้ว แต่เขายังทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“เสิ่นอี้ไป๋ ฉันจะกลับบ้านตัวเอง คุณกลับไปเถอะ ฉันหายดีแล้ว”
ซูมู่ไล่เขา
“พอดีผมมีเรื่องเกี่ยวกับฐานที่มั่นต้องคุยกับผู้กองซู” เสิ่นอี้ไป๋มองซูเฉิงชวนด้วยแววตาจริงใจ
“นี่...”
แต่ตอนนี้เลิกงานแล้วนะ ช่างเถอะ ในเมื่อโจวหนั่วเฉินช่วยซูมู่ไว้ เขาก็ควรทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งวันทั้งคืน
“งั้นพวกเรา...” ยังไม่ทันพูดจบ เสิ่นอี้ไป๋ก็รับคำต่อ
“ผมไปบ้านคุณก็แล้วกัน ที่ทำงานปิดแล้ว”
แม่ซูที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนจะมองอะไรออก จึงหันไปมองซูมู่ด้วยสายตาเหลือเชื่อ
เด็กคนนี้ ทำอะไรก็ไม่เป็น กินอะไรก็ไม่เหลือ หัวหน้าทีมเสิ่นดันมาชอบเธอได้ยังไงกัน?