“ขอโทษด้วย เมื่อกี้พวกเรากำลังจัดการเรื่องในครอบครัว ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญเข้ามา”
ถังเย่าเดินออกมาพร้อมเฉินอี้ น้ำเสียงกังวาน เขาเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ท่าทางจริงใจอย่างยิ่ง
ฟ่านป๋อหมิงมองอย่างสงสัย เพิ่งก้าวเท้าจะเข้าไป จานใบหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านในประตูตรงใส่หน้าเขา
“หัวหน้าฐาน ระวัง!” เหมาเจียเหว่ยก้าวพรวดไปขวางหน้าหัวหน้าฐาน ก่อนขว้างมีดปาใส่จานจนแตกกระจาย
“ผม...” เขาสะบัดหน้าโดยไม่รู้ตัว เตรียมจะกล่าวสุนทรพจน์รับรางวัล
“อ๊าก!”
กระสอบทรายพุ่งกระแทกหว่างคิ้วเข้าเต็ม ๆ ร่างเขาล้มตึงลงไปทันที
บรรยากาศในที่นั้นเงียบงันอย่างประหลาด ทุกคนมองเหมาเจียเหว่ยที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น
“โอ๊ย! เย่ซูเหยา เธอลงมือทำไม! อย่าคิดนะว่า...อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าสู้กลับ!” สวี่จื่อโม่ตะโกนเสียงดังขึ้นอีก
“มา ๆ ๆ! ฉันอยากพูดเรื่องความแม่นของเธอมานานแล้ว! ทุกครั้งที่ยิงซอมบี้ก็ไม่เคยโดน ฉันนึกว่าใครเอาปู่ฉันไปวิจัยจนออกมาเป็นแบบนี้เสียอีก!”
เสียงข้าวของแตกกระจายดังปึงปังไปทั่วบ้าน ส่วนคนที่อยู่นอกบ้านได้แต่ยืนทำตัวไม่ถูก
สวี่จื่อโม่นั่งอยู่บนโซฟา ขว้างข้าวของในวิลล่าไปพลาง ลดเสียงพูดไปพลาง “เหยาเหยา เล่นละครก็เล่นไปสิ ทำไมต้องโจมตีกันถึงเรื่องส่วนตัวด้วย!”
เย่ซูเหยาก็นอนแผ่อยู่บนโซฟาเช่นกัน เธอแสดงได้ทุ่มเท ขว้างของลงพื้นไปพลางพูดไปพลาง “พูดตามตรงนะ อย่าไปใส่ใจรายละเอียดพวกนี้เลย”
สวี่จื่อโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังได้สองความหมาย
“ไม่นึกเลยว่าเหยาเหยาจะน่ารักขนาดนี้” ฉือเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ