“หัวหน้าฐานหลิน อุโมงค์หลบภัยมืดมาก ในเมื่อคุณกลัวว่าพวกเราจะเจออันตราย งั้นหัวหน้าทีมเสิ่นไปกับพวกเราได้ไหม?”
ซือหร่านเอ่ยปากขอตัวคนตรง ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างโจวหนั่วเฉิน กู้หมิง และหลินเฟิงค่อนข้างละเอียดอ่อน หากพวกเขาเป็นคนพูด หลินเฟิงคงไม่มีทางเลือกนอกจากยอม แต่ก็อาจคิดมากได้
ทว่าน้ำเสียงของซือหร่านฟังดูเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้กะทันหัน จึงทำให้คนระแวงน้อยลง
“พี่สาว ผมปกป้องพี่ได้นะ”
เซี่ยช่านไม่ยอม ก้มตัวลงอย่างคล่องแคล่วจนคนจากทีมจื่อชีมองตาค้าง
“ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กอย่าเพิ่งแทรก”
“อ้อ” เซี่ยช่านหงอยลงอย่างว่าง่าย ก่อนยืนอยู่ข้าง ๆ
ได้ยินมานั้นอย่างหนึ่ง เห็นกับตาอีกอย่างหนึ่ง เด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโสจนไม่เห็นหัวใคร พออยู่ข้างซือหร่านกลับเหมือนลูกหมาที่เอาแต่ตามคลอเคลียเจ้าของ
ทั้งน่ารักทั้งน่าสงสาร
หลินเฟิงใช้เวลาคิดไม่นาน “ได้สิ เดิมทีผมคิดว่ามีเซี่ยช่านกับทีมจื่อชีแล้ว ค่อยส่งทีมพลังพิเศษระดับกลางไปอีกทีมก็น่าจะพอ แต่ในเมื่อเป็นภารกิจแรกที่ส่วนกลางมอบหมายให้พวกเรา ก็ควรให้ความสำคัญสักหน่อย”
“จริงสิ” ซือหร่านเสริม “ก่อนหน้านี้ฉันบาดเจ็บที่โรงพยาบาล แต่ดันได้พลังพิเศษด้านมิติมาโดยไม่คาดคิด เสบียงในอุโมงค์หลบภัย ฉันจะขนกลับมาด้วย”
อันตรายในอุโมงค์เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ซือหร่านอยากลดความเสี่ยงทุกอย่างให้เหลือน้อยที่สุด การมีหลินอวี่เหยียนเพิ่มมาอีกคนอาจดูเหมือนแค่ต้องคุ้มครองเพิ่มหนึ่งคน แต่ถ้าจะเก็บเสบียงก็จำเป็นต้องไปกับผู้มีพลังพิเศษ
การซ่อนตัวคอยปกป้องคน กับการคุ้มกันระหว่างต่อสู้ เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
อย่างไรเสียซือหร่านก็ปล่อยตัวตามสบายไปแล้ว พอนึกถึงท่าทีและสายตาที่หลินอวี่เหยียนมองเธอตอนอยู่โรงพยาบาล ก็ปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมทีมไปตรง ๆ โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย