สวี่จื่อโม่แทบใจสลาย ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเก็บนมไว้ให้เฉินอี้ทุกวันตลอดเดือนนี้ เฉินอี้จะสูงพรวดขึ้นมาหลายเซนติเมตรได้ยังไง!
เด็กเหลือขอที่ไม่รู้จักบุญคุณ แถมยังเอาตะเกียบของเขาไปอีก ความดีงามในใจสวี่จื่อโม่คงถูกทำลายจนหมดแล้ว
ทุกคนกินกันเกือบอิ่มแล้ว กู้หมิงหยิบกระดาษภารกิจแผ่นหนึ่งออกมาวางตรงหน้าทุกคน «นี่คือภารกิจขั้นต่อไปของเรา»
«ช่วยคนเหรอ?» เย่ซูเหยามองเนื้อหาในกระดาษ
«ใช่» โจวหนั่วเฉินอธิบายให้ทุกคนฟัง
«พวกเขาเป็นนักวิจัยของสถาบันวิจัยหนานชิง ในบรรดานั้น ดร.หลู่อวี่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านไวรัสอาวุโสของสถาบันวิจัยแห่งชาติ หลังเกิดโรคระบาด เขาติดอยู่ในสถาบันวิจัยและเริ่มศึกษาวิจัยไวรัสซอมบี้ ก่อนหน้านี้พวกเขาส่งผลการวิจัยส่วนใหญ่ไปยังส่วนกลางแล้ว»
«แล้วทำไมพวกเขาถึงไปอยู่ในหลุมหลบภัย?» ถังเย่าถามอย่างไม่เข้าใจ
«สถาบันวิจัยหนานชิงถูกซอมบี้ยึด ทุกคนคุ้มกันศาสตราจารย์หลู่ แต่น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดหนีออกมาได้แค่นักวิจัย 30 คน พวกเขาหลบอยู่ในหลุมหลบภัยที่คนในพื้นที่ใช้เก็บเสบียงก่อนก่อตั้งประเทศ»
«แล้วที่เรารับภารกิจนี้เพราะอะไร?»
ซ่างกวนเยว่คิดไปไกลกว่านั้น การช่วยเหลือคนมีทหารรับผิดชอบอยู่แล้ว ทำไมครั้งนี้ถึงเป็นพวกเขาที่ต้องไป
«พวกเขามีอุปกรณ์ติดต่อกับส่วนกลางโดยเฉพาะ ตามพิกัดแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ติดต่อกันได้คือบริเวณใกล้หลุมหลบภัย»
กู้หมิงอธิบาย «หลังซอมบี้ระบาด นักวิจัยสูญเสียไปมาก ผู้เชี่ยวชาญด้านไวรัสอย่างศาสตราจารย์หลู่ที่เคยศึกษาซอมบี้ด้วยนั้นมีน้อยมาก»
«ส่วนกลางมอบภารกิจนี้ให้ชางซง อย่างน้อยตอนนี้ทั้งสองฝ่ายก็ยังพอร่วมมือกันได้ พวกเรารับภารกิจแล้ว คนก็ต้องเป็นของเรา»