“พวกคุณเจออะไรกันมาบ้างที่โรงพยาบาล?”
ซางเหมียนไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากให้เซี่ยช่านจับได้ว่าคิดอะไรอยู่
“แค่วันเดียวเอง ไม่คิดเลยว่าซือหร่านจะเก่งขนาดนี้”
“ซางเหมียน” น้ำเสียงของเซี่ยช่านเย็นลงเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงสดใสหล่อเหลา ทว่ามีแววเตือนอยู่ในนั้น “ฝีมือของเธอ คุณก็เคยเห็นมาแล้ว”
ฉู่อี้หนิงเห็นท่าไม่ดี รีบเปลี่ยนเรื่อง “ได้ยินว่าอุโมงค์หลบภัยแห่งนี้เป็นหนึ่งในอุโมงค์ที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ไม่รู้ว่าข้างในจะต้องเจออะไรอีก ทุกคนอย่าแยกกันเด็ดขาด”
“อืม”
เจียงเจ๋ออันผู้เงียบขรึมเป็นปกติยอมเอ่ยออกมาสักคำ ช่วยคลี่คลายความกระอักกระอ่วนได้พอดี
ปกติเห็นแต่เซี่ยช่านทำแบบนี้กับคนอื่น แค่เพราะคำพูดที่ไม่ได้ชมหรือตำหนิของเธอ เขากลับทนไม่ได้เลยหรือ?
ความไม่พอใจและน้อยใจของซางเหมียนเอ่อล้น ตลอดทางเธอไม่พูดอะไรอีกเลย
……
“กู้หมิง หาแผนที่อุโมงค์หลบภัยเจอหรือยัง?” โจวหนั่วเฉินขับรถไปพลางจดจำตำแหน่งไปด้วย
“ยัง” กู้หมิงเคาะแป้นพิมพ์ “ที่นี่มีมาตั้งแต่ช่วงสงครามก่อนก่อตั้งประเทศ หลังจากนั้นถึงถูกใช้เก็บเสบียง แต่หนานชิงเจริญ ไม่มีภัยพิบัติใหญ่ ๆ แบบนั้น แบบแปลนข้างในเลยหายไปนานแล้ว”
“อุโมงค์หลบภัยต้องมีทางแยกเยอะแน่ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามแยกกันไปคนเดียว”
ซือหร่านแจกไฟฉายส่องสว่างให้ทุกคน ทั้งยังเตรียมสติกเกอร์สะท้อนแสงให้พวกเขาติดไว้ทุกจุดที่เดินผ่าน จะได้ทำเครื่องหมายไว้และกลับมารวมตัวกันได้
ยังมีถุงหนึ่งวางอยู่ข้างเท้า เป็นของคนอื่นที่อาจเข้ามาในอุโมงค์ หากพวกเขาต้องการ ซือหร่านก็ไม่หวงของ
อุโมงค์หลบภัยอยู่ห่างจากฐานที่มั่นพอสมควร อีกทั้งเสียงเครื่องยนต์รถทหารยังดึงดูดซอมบี้บนถนน พวกเขาจึงใช้เวลาขับรถถึง 3 ชั่วโมงกว่าจะไปถึงจุดหมาย