“นี่...” เฉาจวี๋ยนยังไม่ทันตั้งตัว เรื่องที่ทางตะวันตกมีห้องทดลองอยู่ เขาไม่เคยรู้มาก่อน ตอนแบ่งพื้นที่กันก็ไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนี้เลย
“ถ้าอย่างนั้น รองหัวหน้าฐานเฉา ผมไปกับหัวหน้าโจวก็แล้วกันครับ” หลู่อวี่ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ทีมจิงอวิ๋นช่วยชีวิตเขาไว้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน เขาก็อยากไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของโจวหนั่วเฉินมากกว่า
เฉาจวี๋ยนไม่คิดว่าจะถูกตัดหน้ากลางคัน โมโหก็ทำได้แค่เก็บไว้ มองหลู่อวี่ขึ้นรถของโจวหนั่วเฉินแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
ช่างเถอะ ปล่อยให้หลินเฟิงปวดหัวไป เขามาที่นี่ครั้งนี้มีเป้าหมายอื่นอยู่แล้ว
เฉาจวี๋ยนเห็นกู้หมิงขับรถฮัมเมอร์เข้ามาช้า ๆ จึงก้าวไปหา
“รองหัวหน้ากู้ สวัสดีครับ ขอเชิญคุณเย่คุยกันเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ?”
“มาหาฉันเหรอ? ได้สิ กู้หมิง รอฉันแป๊บนะ”
เย่ซูเหยาไม่เข้าใจนัก แต่แค่คุยกันไม่กี่คำคงไม่มีปัญหา เธอเปิดประตูลงจากรถอย่างว่องไว แล้วเดินตามเฉาจวี๋ยนออกไปไม่กี่ก้าว
กู้หมิงยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ พลางชมวิวด้านนอกอย่างอารมณ์ดี ทำไมตอนเย่ซูเหยาเรียกชื่อเขาถึงฟังเพราะขนาดนั้นนะ
เมื่อเห็นรองหัวหน้าทีมที่เดินนำอยู่ยิ้มหน้าบาน สวี่จื่อโม่กับถังเย่าก็มองหน้ากัน
ออกมาข้างนอกคราวนี้ไม่ธรรมดาเลย หัวหน้าทีมกับรองหัวหน้าทีมทำไมถึงอ่อนโยนขึ้นกันคนละขั้ว แบบนี้ยังจะเหลือท่าทีเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมเหมือนตอนอยู่ในกองทัพที่ไหน
วันสิ้นโลกของคนอื่น แต่เป็นฤดูใบไม้ผลิของสองคนนั้นงั้นเหรอ?
“ยังดีที่มีนาย หมาโสดอีกตัวอยู่เป็นเพื่อนฉัน”
ถังเย่ารู้สึกเป็นครั้งแรกว่าเขากับสวี่จื่อโม่ยังมีมิตรภาพร่วมรบกันอยู่
“ไสหัวไป พอกลับเมืองหลวงฉันก็เลิกโสดแล้ว”