หลังจากล้ำเส้นกันเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เจียงเหิงก็ย้ายออกไป ทุกคนรู้ว่าเขาบ้างาน จึงคิดว่าเขาทุ่มเททำงานเพื่อประเทศชาติ
ตอนทำงาน เจียงเหิงกับเวินเหยียนไม่เคยคุยเรื่องส่วนตัว ทั้งคู่จริงจังกับงานมาก ทุกคนจึงไม่ทันสังเกตว่าพวกเขามีปัญหาอะไรกัน
แต่พอเลิกงาน ทั้งคู่ก็แทบไม่พูดคุยกัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง ไม่มีใครเป็นฝ่ายชวนอีกฝ่ายคุยก่อน
“อดทนเก่งจริง!”
ซือหร่านอดทึ่งไม่ได้ เวินเหยียนชอบเจียงเหิงแท้ ๆ แต่กลับไม่พูดกับเขาได้ตั้งหนึ่งเดือน สมกับเป็นคนที่ทำเรื่องใหญ่ได้ ความอดทนช่างน่าทึ่งจริง ๆ
เวินเหยียนเพียงยิ้มบาง ๆ “ก็ไม่เท่าไร”
รักข้างเดียวในวัยสาวย่อมโดดเดี่ยว เธอไม่กล้าทำพลาด ช่วงเวลาที่ต้องรอก่อนเป็นผู้ใหญ่ ทั้งคืนวันที่หวาดกลัวว่าเขาจะไปคบใคร ล้วนทรมานยิ่งกว่าหนึ่งเดือนนี้มาก...
สิ่งที่เธอมีให้เขามากที่สุดก็คือความอดทน
เธออยากให้เขาคิดให้เข้าใจ แล้วเดินมาหาเธอเอง
พวกเธอมาถึงก่อน จึงยืนรอโจวหนั่วเฉินกับคนอื่น ๆ อยู่หน้าประตู
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายหนุ่มจากทีมจิงอวิ๋นก็เดินมาทางนี้ โจวหนั่วเฉินตรงเข้าไปหาเซี่ยหร่าน ดวงตาเป็นประกายพลางคิดจะกอดเธอ
“โธ่ เหงื่อท่วมตัว อย่ากอดฉันนะ”
ซือหร่านทำหน้ารังเกียจ ก่อนหยิบกระดาษทิชชูออกมาเช็ดให้เขา โจวหนั่วเฉินหัวเราะอย่างเปิดเผย แล้วก้มตัวลงให้เธอเช็ดถนัด
“เพิ่งฝึกพวกเขาเสร็จก็รีบมาที่นี่เลย ไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า”
เจียงเหิงมากับพวกเขาด้วย สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเวินเหยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
ทั้งคู่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี ไม่มีใครทักอีกฝ่าย