ฟ้าสางแล้ว ฐานที่มั่นกลับมาคึกคักเหมือนเดิม ทว่าวิลล่ากลับมืดสลัวไปทั้งหลัง
เหตุการณ์พิธีบูชายัญจบลงชั่วคราว ทุกคนกลับมาพักฟื้นที่วิลล่า แทบทุกคนล้มตัวลงนอนทันที ไม่มีแม้แต่เวลาจะดูแลบาดแผลบนร่างกาย
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องของซือหร่านดังขึ้น
“เข้ามา”
โจวหนั่วเฉินเปิดประตู ห้องมืดสลัว ผ้าม่านกั้นแสงแดดจากด้านนอก ซือหร่านนั่งอยู่บนเตียง มีเพียงโคมไฟเล็กข้างหัวเตียงที่เปิดอยู่
“นอนไม่หลับเหรอ?” โจวหนั่วเฉินปิดประตู แต่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เขาพิงหลังกับประตู
“เปล่า! นายต่างหากที่นอนไม่หลับ” ซือหร่านรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
“ในสถานการณ์แบบนั้น เขาต้องตาย ถ้าเธอไม่ฆ่าเขา จะรอให้เขามาฆ่าเธอหรือไง?” เสียงโจวหนั่วเฉินดังขึ้น แฝงแววปลอบโยนเล็กน้อย
ซือหร่านกำหมัดแน่น เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นแบบนี้เพราะเรื่องนั้น “ฉันรู้ แค่ยังไม่ชิน...”
“ซือหร่าน เธอก็แค่เด็กสาวอายุ 20 ปี” โจวหนั่วเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ค่อยได้ปลอบใครจริง ๆ “ครั้งแรกที่ฉันฆ่าคน ฉันแย่กว่าเธออีก”
“อย่างเช่น?” ซือหร่านเงยหน้ามองเขา
ทำไมยังถามต่ออีกนะ โจวหนั่วเฉินเบือนหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน
“ตอนนั้นฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะ ระหว่างทำภารกิจครั้งหนึ่ง ฉันยิงคนคนนั้นเข้าที่หัวใจด้วยปืน”
น้ำเสียงของโจวหนั่วเฉินเลื่อนลอย คล้ายกำลังนึกถึงเรื่องราวเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว
“หลังจากเขาตาย มือที่จับปืนของฉันก็สั่นอยู่นานถึงครึ่งเดือน”
มาคิดดูตอนนี้ ตัวเขาในตอนนั้นช่างไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกนัก
ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายสมควรตาย แต่ในใจก็ยังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส