เจียงเหิงคือหลักประกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ เธอรู้ดี
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่เคยเสียใจที่พ่อแม่ไม่รัก และไม่เคยมองคนตระกูลเวินเป็นครอบครัว
แต่เธอก็ไม่กล้าใช้ความไว้ใจที่เขามอบให้ตามใจชอบ กลัวว่าคนตระกูลเวินจะทำให้เขาเสียชื่อเพราะเธอ กลัวว่าสักวันเขาจะรู้ตัวว่าเธอเป็นตัวปัญหา เป็นมลทิน...
เจียงเหิงหยิกแก้มเธอเบา ๆ พลางแสร้งทำเสียงจริงจัง
“เวินเหยียน ถ้าคราวหน้าคนตระกูลเวินมาหาเรื่องเธออีก แล้วเธอไม่สู้กลับ ก็อย่าบอกว่าฉันสอนยิงปืนให้ เสียชื่อหมด”
แก้มของเวินเหยียนถูกชายหนุ่มหยิกไว้ เสียงของเธอนุ่มนวลปนพูดไม่ชัด “เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าจะคอยหนุนหลังฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ยอมรับฉันแล้วล่ะ”
เห็นเธอเล่นคำ เจียงเหิงก็ถูกความน่ารักของเธอทำเอาใจอ่อน เขาหัวเราะเบา ๆ “รู้แล้วก็จดใส่สมุดเล่มเล็กไว้สิ แล้วท่องวันละสิบรอบ”
“จดว่าอะไรคะ” เวินเหยียนเอียงคอมองเขา
เจียงเหิงปล่อยมือ แล้วจัดผมยาวที่ปลิวจนยุ่งของเธอให้เข้าที่ เสียงของเขาลอยมากับสายลมเข้าสู่หูของเวินเหยียน
“จดว่า เจียงเหิงจะเป็นหลักให้เวินเหยียนเสมอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันก็ยอมรับทั้งหมด”
เวินเหยียนมองเขา ก่อนจะหลุบตากลับไปเงียบ ๆ “ได้ค่ะ พี่ชายใจดีที่สุดเลย”
“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างใน”
เจียงเหิงเดินไปทางประตูเล็กฝั่งตะวันออก แต่เวินเหยียนกลับจ้องแผ่นหลังของเขา นิ่งอยู่ถึงสามวินาที
เจียงเหิง ทำแบบนี้แล้วจะให้ฉันไม่รักคุณได้ยังไง
เหอเยี่ยนที่อยู่ตรงปากทางเห็นเวินเหยียนเดินมา ก็รีบเข้ามาถามไถ่สถานการณ์ ส่วนเจียงเหิงเพียงเดินจากไปเงียบ ๆ เพื่อให้ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง