หน้าประตูใหญ่มีคนต่อแถวอยู่บ้างแล้ว เวินเหยียนจึงไปยังประตูเล็กกับเหอเยี่ยน
ประตูเล็กทั้งสองแห่งเป็นทางเข้าออกสำหรับข้าราชการระดับสองขึ้นไปและครอบครัวของเขตตะวันออกกับเขตตะวันตก เพื่อไม่ให้ต้องไปเบียดต่อแถวหน้าประตูใหญ่
ทั้งสองเพิ่งเห็นทางเข้าประตูเล็กของเขตตะวันออก เสียงแหลมก็บาดเข้าหู “เวินเหยียน! ฉันรู้จักเธอ เธอเป็นลูกสาวฉัน ให้พวกเราเข้าไปด้วย!”
ที่แท้ตอนพวกเขาจะไปประตูเล็กของเขตตะวันออก ต้องผ่านประตูเล็กของเขตตะวันตกก่อน และตอนนี้ครอบครัวเวินทั้งสามคนถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกันไว้อยู่ด้านนอก
แม่เวินคว้าเวินเหยียนที่กำลังจะเดินจากไปไว้ พลางยิ้มประจบ “เสี่ยวเหยียน ให้แม่เข้าทางประตูฝั่งเธอได้ไหม เจ้าพวกนี้ไม่รู้จักดูสถานการณ์ บอกว่าฐานะพวกเราไม่ถึง”
หน้าประตูใหญ่มีคนต่อแถวยาวเหยียด ครอบครัวเวินอยากเข้าประตูเล็กของเขตตะวันตก แต่ถูกขวางไว้ จึงเถียงกันอยู่นาน
ลูกชายของเธอเป็นผู้มีพลังพิเศษ ครอบครัวก็พอจะเกี่ยวดองกับตระกูลเจียงอยู่บ้าง ส่วนลูกสาวในอนาคตก็ต้องแต่งกับหลิวรุ่ย แต่ถึงอย่างนั้นยังกล้าบอกว่าฐานะไม่ถึง แม่เวินจะยอมได้อย่างไร จึงยืนกรานอยู่ตรงนั้นพักใหญ่
เวินเหยียนมองครอบครัวสามคนนี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันสนิทกับพวกคุณหรือไง ปล่อยมือ”
เวินหย่วนผู้เป็นพ่อเห็นท่าทีของเวินเหยียน แถมยังอยู่ต่อหน้าคนอื่น จึงเสียหน้าและตวาดว่า “พูดกับแม่แกแบบนี้ได้ยังไง ตอนนั้นไม่น่าให้กำเนิดลูกอกตัญญูอย่างแกเลย!”
เหอเยี่ยนยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ทุกคนรู้ว่าเวินเหยียนมีความสัมพันธ์ไม่ดีกับครอบครัวเวิน ถึงได้มาอยู่ที่ตระกูลเจียง แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ามันเลวร้ายถึงขนาดนี้