พูดจบก็ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนวิ่งพรวดผ่านประตูเล็กทางเขตตะวันตกเข้าไปในงานเลี้ยง เพราะแขนขาชาจากไฟฟ้าช็อต ท่าทางจึงดูเก้งก้างอย่างยิ่ง ทิ้งคนรับใช้ที่พามาไว้หน้าประตู
ยามมองซือหร่านอย่างซาบซึ้ง ก่อนโค้งคำนับเก้าสิบองศา “ขอบคุณครับ”
ผู้คนจากเขตตะวันออกพลอยรู้สึกภูมิใจไปกับซือหร่าน ก้าวเท้าเข้าไปในงานเลี้ยงอย่างกระฉับกระเฉงขึ้นไม่น้อย
นี่แหละคือฝีมือของเขตตะวันออก ต่อให้เป็นไป๋จู๋เหย่ ก็ต้องทำตามกฎของพวกเขา!
ผู้หญิงทั้งสี่ยืนหดตัวอยู่ข้างๆ อากาศยามค่ำคืนที่อุณหภูมิเพียงสิบองศาทำให้หนาวสั่น
“พวกคุณกลับไปเถอะ” ซือหร่านหยิบผ้าห่มสี่ผืนออกมาจากมิติส่วนตัวแล้วยื่นให้พวกเธอ จากนั้นจึงหันหลังเดินเข้าไปในงานเลี้ยงทางประตูเล็กเขตตะวันออกพร้อมกับเย่ซูเหยา
แนวทางการปกครองของเขตตะวันออกกับเขตตะวันตกแตกต่างกัน ในสังคมของเขตตะวันตก พวกเธอมีทางรอดเพียงต้องเป็นคนรับใช้ แม้กระทั่งเป็นทาสอย่างถูกกฎหมาย ก็ไม่มีใครเข้าไปแทรกแซงได้
ต่อให้พวกเธออยากหนีไปเขตตะวันออก หากเขตตะวันออกยอมรับไว้ ก็เท่ากับเหยียบเส้นแดงของเขตตะวันตกเข้าเต็มๆ สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจะเสียหายกันทั้งคู่ แม้แต่ความสงบในตอนนี้ก็รักษาไว้ไม่ได้
ความอับจนหนทางและการประนีประนอมชั่วคราวของผู้นำเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
ส่วนคนธรรมดาที่อยู่ระดับล่าง ก็ทำได้เพียงหวังว่าจะประทังชีวิตไปจนถึงวันที่ “สถานการณ์โดยรวม” เริ่มเข้าข้างพวกเขา
ผู้คนในงานเลี้ยงมากันเกือบครบแล้ว แถวหน้าเป็นเซียวเจี้ยนจากเขตตะวันออก พร้อมด้วยตระกูลโจว ตระกูลกู้ และตระกูลเจียง ส่วนเขตตะวันตกมีไป๋จื้อเหิง ตระกูลหลิว และตระกูลหลี่มาครบแล้ว