ทั้งที่แค่ถามเรื่องจูบแท้ ๆ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความอดกลั้นของเขา ซือหร่านกลับเหมือนได้ยินความหมายแฝงอีกอย่าง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที แสงไฟหัวเตียงสลัว ๆ ส่องให้เห็นชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม เธอมองเขาอย่างเหม่อลอยจนลืมตอบ
“เด็กดี อ้าปาก”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือแววล่อลวง ปลายนิ้วเกี่ยวชายเสื้อขึ้น แล้วหยิกเอวเธอเบา ๆ อย่างแกล้งหยอก
ปลายนิ้วของเขาร้อนราวกับกระแสไฟฟ้า ซือหร่านอดสั่นสะท้านพร้อมเสียงครางแผ่วเบาไม่ได้
วินาทีถัดมา โจวหนั่วเฉินก็โอบเอวเธอไว้แน่น ท่าทางเผด็จการจนไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ เขาดึงเธอเข้าหาตัว ก่อนประทับจูบลงบนริมฝีปากอย่างเร่าร้อนและพัวพัน
ซือหร่านแทบถูกเขากอดจนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เธอสัมผัสได้ชัดเจนถึงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในอกของเขา และ...ความร้อนระอุ
ลมหายใจของหญิงสาวรวนไปหมด ปลายนิ้วงองุ้มโดยไม่รู้ตัว เธอถูกจูบจนลืมหายใจ เกือบขาดใจ
โจวหนั่วเฉินค่อย ๆ ผละจากริมฝีปากเธอ พลางหัวเราะเบา ๆ “ก็เคยแตะมาแล้วไม่ใช่เหรอ สั่นทำไม...”
ซือหร่านเป็นคนขี้อาย ต่อให้มีประสบการณ์แล้วก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เขิน แต่เธอก็รู้สึกว่าการแพ้ให้โจวหนั่วเฉินทุกครั้งมันน่าอายเกินไป
“ฉัน...ฉันไม่ได้สั่น ฉันจะนอนแล้ว”
ซือหร่านดื้อแพ่ง ผลักโจวหนั่วเฉินลงไปตรง ๆ จากนั้นก็ปีนขึ้นเตียง เพิ่งจะมุดเข้าไปในผ้าห่ม ข้อเท้าก็ถูกชายหนุ่มคว้าไว้
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งบนเตียง ดึงหญิงสาวเข้าหาตัว แล้วโน้มกายทับลงมา ไม่ยอมให้เธอหนี
“เมื่อกี้ยังบอกว่านอนไม่หลับอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”