บทที่ 198 “ที่รัก ตอนนี้ยิ้มให้นาน ๆ หน่อยนะ”
“กินข้าวไหม เดี๋ยวผมป้อนให้?”
โจวหนั่วเฉินหยอกจนพอใจแล้ว จึงหยิบชามกับช้อนขึ้นมาเตรียมป้อนเธอ สีหน้าสดชื่นอย่างที่สุด
“แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ!”
ซือหร่านหมดแรงไปทั้งตัว เธอนั่งตะแคงอยู่บนตักโจวหนั่วเฉิน ปล่อยให้เขาป้อนข้าวอย่างสบายใจ
หลังกินข้าวเสร็จ ซือหร่านก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เธอมองโจวหนั่วเฉินอย่างลังเล
“คุณ...รู้หมดแล้วใช่ไหม?”
เธอเป็นคนที่ทะลุมิติมา ไม่ได้เป็นคนของโลกนี้
สีหน้าโจวหนั่วเฉินไม่เปลี่ยน เขาบีบแก้มขาวนุ่มของหญิงสาวเบา ๆ “หร่านหร่าน เรื่องนี้เธอไม่ควรถามออกมา เข้าใจไหม?”
“คุณก็ไม่ได้เหมือนกันเหรอ?”
“ใช่ ผมก็ไม่ได้”
จะปล่อยให้มีความเสี่ยงที่คนอื่นรู้เรื่องนี้ไม่ได้แม้แต่น้อย
สำหรับโจวหนั่วเฉิน ไม่ว่าซือหร่านจะเป็นคนทะลุมิติมาหรือไม่ เธอก็ยังเป็นเธอ คนที่เขารักมาตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงเธอ
“แต่ถ้าหาก...”
ถ้าเธอตายไปพร้อมกับซอมบี้ แบบนั้นถึงจะเป็นชะตากรรมที่เธอควรได้รับหรือเปล่า เหมือนคำทำนายที่หยุนป๋อทิ้งไว้
หยุนซีตายไปแล้ว เดิมทีเธอก็เป็นคนที่เกินเข้ามาในโลกนี้ เธอกลายเป็นตัวแปรในคำทำนาย แล้วจะส่งผลต่อบทสรุปหลังจากนี้หรือไม่...
“หร่านหร่าน” โจวหนั่วเฉินขัดขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าถามคำถามสมมติเลย มันมีแต่จะทำให้เธอคิดวนจนเหนื่อยใจ”
“ตอนคนเราสับสน มักจะวาดภาพเส้นทางที่ไม่ได้เลือกให้สวยงามเกินจริง จนมันกลายเป็นโซ่ตรวนทางใจที่กักขังเธอไว้ แต่ในความเป็นจริง ไม่มีเส้นทางไหนนำไปสู่จุดจบที่สมบูรณ์แบบได้”
“อย่าใช้ความงดงามในจินตนาการมาลงโทษตัวเองในตอนนี้ อนาคตของเธอมีเรื่องให้ตั้งตารอมากกว่าคำว่า ‘ถ้าหาก’ เสมอ”