เย่ซูเหยาไม่เคยคิดให้ลึกซึ้งเลยว่าเหตุใดซือหร่านถึงรู้ล่วงหน้าว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง เหตุใดถึงไว้ใจโจวหนั่วเฉินกับพวกอย่างไม่มีเหตุผล และเหตุใดถึงยืนกรานจะมาฐานชางซง
หลายครั้งสาเหตุของเรื่องราวก็ไม่สำคัญ ตอนนี้พวกเธอเป็นญาติที่ต้องพึ่งพากันและกัน ขอเพียงผลลัพธ์ยังคงเป็นว่าพวกเธออยู่ด้วยกัน เธอก็ยินดีทำทุกอย่างเพื่ออีกฝ่าย
“หร่านหร่าน ฉันรู้ว่าฐานชางซงดีมาก แต่ระหว่างทางจากมณฑลวายมาที่นี่ พวกเราผ่านเรื่องราวมาด้วยกันตั้งมากมาย ฐานที่มั่นพวกนั้นจะปลอดภัยจริง ๆ เหรอ?”
เย่ซูเหยาถอนหายใจ “เฮ้อ เมื่อก่อนฉันก็คิดเหมือนเธอว่าความปลอดภัยของฐานที่มั่นเป็นสิ่งที่จับต้องได้ที่สุด แต่ในวันสิ้นโลก มันช่วยชีวิตใครไม่ได้ แถมยังอาจซ้ำเติมให้แย่ลงด้วย”
“แทนที่จะถูกจำกัดไปหมดทุกอย่างในฐานที่มั่น พวกเราไปกับโจวหนั่วเฉินและคนอื่น ๆ ดีกว่า ถึงเวลาคับขันพวกเขายังพึ่งพาได้กว่าฐานที่มั่นบ้าบอนั่นเยอะ”
ซือหร่านมองเย่ซูเหยา เมื่อเทียบกับคุณหนูใหญ่เจ้าอารมณ์คนก่อน ตอนนี้เธอดูเปี่ยมชีวิตชีวาและมั่นใจมากขึ้น ค่อย ๆ เติบโตจนกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษที่รับมือเรื่องต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเอง
เย่ซูเหยาไม่เคยเปลี่ยนไป แม้จะซาบซึ้งกับสิ่งที่โจวหนั่วเฉินทำ เหตุผลที่เธอชวนซือหร่านไปด้วยก็มีแต่การเปรียบเทียบผลได้ผลเสีย
จะจิ้นก็จิ้นไป แต่ถ้าถึงขั้นชวนเพื่อนสนิทเข้าทีมจิงอวิ๋นเพราะความรัก เธอก็คงไม่ต้องใช้สมองแล้ว
ความซาบซึ้งไม่จำเป็นต้องพูดออกมา อย่างไรเสียพวกเธอก็จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
“ตกลง”
ซือหร่านตอบอย่างเด็ดขาด ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย เธอจับมือเย่ซูเหยาเบา ๆ แล้วเผยยิ้มสดใสราวกับเด็ก ราวกับกำลังตอบตกลงเรื่องเล็กจิ๋วเรื่องหนึ่ง