ก่อนหน้านี้ตระกูลลู่แข็งแกร่งแต่ยังพอรับมือได้ ทว่าตั้งแต่ลู่เช่อขึ้นมาอยู่ในตำแหน่ง แม้แต่เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา อีกทั้งทั่วร่างยังแผ่กลิ่นอายดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเรื่อง
ลู่เช่อมาถึงเป็นคนสุดท้าย ท่าทางกลับผ่อนคลาย ราวกับไม่ได้ใส่ใจภัยคุกคามจากซอมบี้เลย
เขานั่งลงบนตำแหน่งประมุขตระกูลลู่ ท่ามกลางคนวัยกลางคนและผู้สูงอายุมากมาย จึงดูโดดเด่นผิดแผกอย่างยิ่ง
ซ่างกวนเยว่เหลือบมองเขาเพียงแวบเดียวก็เบนสายตาไป ลู่เช่อเองก็ทำราวกับไม่เคยรู้จักทีมจิงอวิ๋นมาก่อน
“พวกเราถูกจับตามองโดยราชาซอมบี้แล้ว ซอมบี้รอบเฉินหยวนเริ่มเคลื่อนไหว เตรียมจะโจมตีพวกเราได้ทุกเมื่อ”
เซี่ยฉางชิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา รวมถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ทุกคนฟังอย่างคร่าว ๆ
“ฐานที่มั่นในเมืองหลวงเหลืออยู่เพียงไม่กี่แห่ง ส่วนฐานที่มั่นในพื้นที่อื่นก็แทบเอาตัวไม่รอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการส่งกำลังมาช่วยส่วนกลาง หลังจากนี้เราจะต้องเผชิญกับการล้อมโจมตีของซอมบี้ครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา”
อวิ๋นเจิงวิเคราะห์สถานการณ์ฐานที่มั่นซึ่งล่มสลายไปแล้วเท่าที่ทราบ ตอนนี้นอกจากฐานที่มั่นไม่กี่แห่งทางตะวันตก ที่อื่นก็ล่มสลายทั้งหมด จำนวนซอมบี้ในเมืองหลวงเพิ่มขึ้นหลายเท่า
“ตอนนี้พวกเราอยู่ในเฉินหยวนด้วยกัน ต่างก็รุ่งเรืองไปด้วยกันและเสียหายไปด้วยกัน นายกรัฐมนตรีไป๋คงรู้ว่าตอนนี้สิ่งใดสำคัญที่สุด”
เซียวเจี้ยนหันไปมองคนจากเขตตะวันออก “ความร่วมมือทั่วไปในชีวิตประจำวันไม่เพียงพอแล้ว ตอนนี้เราต้องตั้งแนวร่วมเป็นหนึ่งเดียว ร่วมกันขับไล่ซอมบี้ ถึงจะมีอนาคตต่อไปได้”
ไป๋จื้อเหิงย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ ต่อให้ภายในจะขัดแย้งกันแค่ไหน ก็ต้องจัดการซอมบี้ก่อน ปกติภัยคุกคามยังไม่ร้ายแรงก็แล้วไป แต่ตอนนี้ประเทศกำลังอยู่บนปากเหวแห่งความเป็นความตาย