ทุกคนเหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้เกือบตีหนึ่งแล้ว จึงแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน
แต่คืนนี้คงนอนหลับไม่สนิท เพราะไม่รู้ว่าซอมบี้จะบุกระลอกต่อไปเมื่อไร
ประตูทั้งสามชั้นตอนนี้ถูกเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด เครื่องบินนับไม่ถ้วนยังคงบินวนอยู่เหนือน่านฟ้าเมืองหลวง คอยช่วยเหลือผู้รอดชีวิตที่ยังไม่ถูกมนุษย์โคลนยึดครองเป็นระลอก ๆ
ตอนเจียงเหิงกลับถึงบ้าน โคมไฟข้างโซฟาในห้องนั่งเล่นยังสว่างอยู่ พื้น โซฟา และโต๊ะกลางเต็มไปด้วยร่างคำนวณสูตรและแบบร่างอุปกรณ์ กระจัดกระจายไปทั่ว
เวินเหยียนนั่งอยู่บนพรมขนนุ่มสีอ่อน พับขาทั้งสองไปด้านข้าง งอเข่าเล็กน้อย ส่วนบนของร่างเอนพาดโต๊ะกลาง ราวกับหลับไปแล้ว
เจียงเหิงย่องเข้าไป หยิบผ้าห่มบนโซฟามาคลุมให้หญิงสาว จากนั้นก็เก็บแบบร่างในห้องนั่งเล่นทีละแผ่นตามลำดับ
เมื่อเก็บทั้งหมดแล้ว เขาวางไว้บนโต๊ะกลาง ก่อนจะย่อตัวลงข้างหนึ่ง มองหญิงสาวตรงหน้าที่เหนื่อยล้า
เวินเหยียนยังสวมแว่นตานิรภัยแบบใส เธอนอนตะแคงหนุนแขน ใบหน้ายามหลับสงบและว่าง่าย ใต้แขนของเธอมีร่างคำนวณที่ยังทำไม่เสร็จ ส่วนปากกาตกไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้
«ขยันถึงขนาดนี้เลยหรือ?» เจียงเหิงหัวเราะเบา ๆ
คนภายนอกต่างพูดว่าเวินเหยียนเป็นอัจฉริยะด้านอุตสาหกรรมการทหารที่หาได้ยาก แต่มีเพียงเจียงเหิงที่รู้ว่าเธอทุ่มเทมากกว่าคนทั่วไปถึงสิบเท่า
ภายนอกเธอดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไร ทว่าความจริงกลับเก็บแรงฮึดไว้ในใจเสมอ อยากพิสูจน์ตัวเอง
พิสูจน์ว่าคุณปู่เวินรักเธอเป็นพิเศษนั้นถูกต้อง พิสูจน์ว่าพ่อแม่ตระกูลเวินโง่เขลา และพิสูจน์ว่าเธอมีค่ามากกว่าน้องชายของตัวเอง