แม้แต่ทหารที่ไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังก็ยังมองออกว่าพวกเขามีปัญหา
ตลอดชีวิตที่รับใช้ประชาชนมา เคยพบทั้งคนดีและคนเลว ทั้งคนว่าง่ายและคนรับมือยาก แต่ไม่เคยเจอกลุ่มคนที่มี ‘คุณภาพ’ สูงส่งขนาดนี้มาก่อน
จนกระทั่งทีมจิงอวิ๋นลงจอด เซี่ยฉางชิงถึงค่อยคลายใจได้อย่างแท้จริง เมื่อครู่เธอกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผยพิรุธจนซอมบี้จับได้ และส่งผลกระทบต่อทีมจิงอวิ๋นที่ยังกลับมาไม่ถึง
เวลานี้เป็นสองทุ่มแล้ว เจียงเหิง อวิ๋นเจิง เซี่ยฉางชิง และทีมจิงอวิ๋นเร่งหารือกัน พร้อมชี้แจงข้อสันนิษฐานเรื่องมนุษย์โคลน
ด้านนอกฝนยังคงตก ไม่หนักไม่เบา เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังใกล้บ้างไกลบ้าง แต่กลับไม่มีฟ้าแลบ ราวกับเสียงคำรามของโลกใบนี้
“มันยื่นมือมาถึงเฉินหยวนแล้ว ฐานที่มั่นอื่น ๆ ในเมืองหลวง...ไม่รู้ว่ายังมีที่ไหนรอดอยู่บ้าง”
เจียงเหิงมองออกไปด้านนอก หรือว่าในเมืองหลวงจะเหลือเพียงเฉินหยวนแล้ว แล้วฐานที่มั่นในพื้นที่อื่นของประเทศล่ะ
“มันคงเพิ่งฟื้นตัวได้ไม่นาน ประกอบกับโลกนี้มีซอมบี้จำนวนจำกัด ถึงได้ใช้วิธีลอบกัดแบบนี้”
อวิ๋นเจิงคิดว่า ราชาซอมบี้อย่างหยุนเซี่ยวที่มีเป้าหมายชัดเจน ย่อมตามล้างแค้นพวกเขาอย่างไม่คิดชีวิต ส่วนฐานที่มั่นอื่น ๆ ของประเทศน่าจะยังปลอดภัยอยู่ชั่วคราว ไม่อย่างนั้นถ้าทุกแห่งพินาศหมดแล้วก็คงไม่ต้องลำบากส่งมนุษย์โคลนมา แค่ล้อมเมืองก็พอ
“ไปกันเถอะ ไปเขตกักกันก่อน พวกมันใกล้เผยร่างจริงแล้ว”
หลัง ‘ผู้รอดชีวิต’ กลุ่มสุดท้ายเข้าไปในเขตกักกัน เจียงเหิงก็สั่งให้คนล้อมพวกเขาไว้ทุกชั้นทันที
‘ผู้รอดชีวิต’ พลันคลุ้มคลั่งขึ้นมา พวกเขาคำรามพลางทุบรั้วเหล็กในเขตกักกัน เสียง “ปล่อยฉันออกไป” ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคนฟังใจสั่น