เจียงเหิงเดินเข้ามา ตั้งใจจะแยกเสิ่นอี้ไป๋ออก แต่พอก้มลงก็เห็นภาพประหลาดเข้า
กระบวนการกลายเป็นซอมบี้ของซูมู่ช้ากว่าคนทั่วไปมาก ขณะเดียวกันกระเป๋าของเธอกลับเปล่งแสงสีเขียว
“เสิ่นอี้ไป๋ ทำไมบนตัวเธอถึงมีแก่นคริสตัลจากพืชระดับ 3?!”
พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าผู้มีพลังพิเศษระดับ 2 พกแก่นคริสตัลจากพืชที่มีระดับสูงกว่าตัวเองไว้มันอันตรายแค่ไหน?!
ไม่น่าเล่า ซอมบี้พวกนั้นถึงพุ่งเข้าใส่ซูมู่กันหมด
ซอมบี้ระดับสูงรู้จักชั่งน้ำหนักได้เสีย ไม่โจมตีผู้มีพลังพิเศษระดับสูงที่พกแก่นคริสตัลอย่างผลีผลาม แต่ซูมู่ไม่เหมือนกัน เธอยืนอยู่ตรงนั้นก็เป็นเหยื่อล่อชั้นดีแล้ว
เจียงเหิงขึ้นลำกระสุนเรียบร้อย เล็งไปยังหว่างคิ้วของหญิงสาว
เสิ่นอี้ไป๋ยังคงแผ่แรงกดดันทางจิต กดเจียงเหิงจนขยับตัวไม่ได้ “อย่าแตะต้องเธอ!”
“เสิ่นอี้ไป๋ ตั้งสติหน่อย การกลายเป็นซอมบี้ที่ช้าลงของเธอเป็นเพราะแก่นคริสตัลระดับ 3 ช่วยยื้อไว้ชั่วคราว ถ้าไม่มีแก่นคริสตัลระดับ 5 มาช่วยเดี๋ยวนี้ เธอตายแน่!”
“ฉันมี”
เสียงของโจวหนั่วเฉินดังมาแต่ไกล ก่อนเจ้าตัวกับซือหร่านจะรีบรุดมาถึง
ทางเข้าหมายเลข 3 ถูกกดสถานการณ์ไว้ชั่วคราวแล้ว ทั้งคู่จึงแวะมาดูความเร็วในการส่งกำลังสนับสนุนพอดี
แล้วก็เห็นว่าซอมบี้ทางนี้ฝ่าแนวป้องกันบุกเข้ามาได้
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ลุกขึ้น ยังคงกอดหญิงสาวไว้ในท่าคุกเข่า พลางมองโจวหนั่วเฉิน
“โจวหนั่วเฉิน ฉันขอร้อง ช่วยเธอด้วย ฉันจะตอบแทนนายแน่นอน ต่อไปฉันจะทำทุกอย่างให้นาย! ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร!”
โจวหนั่วเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนแก่นคริสตัลระดับ 5 ให้เขาทันที “ไม่ต้องตอบแทน ช่วยคนก่อน”