หลินอวี่เหยียนยืนอยู่ข้างกายเขา กัดริมฝีปาก น้ำตาคลอจนแทบจะร่วง
เสิ่นอี้ไป๋ไม่ตอบเธอ
เสิ่นอี้ไป๋เป็นคนเย็นชาอยู่แล้ว หลินอวี่เหยียนจึงไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วพูดต่อ
“เดิมทีฉันไม่อยากบอกคุณหรอก” หลินอวี่เหยียนเช็ดน้ำตา “แต่ตอนนี้...ฉันเหลือแค่คุณจริง ๆ”
หลินอวี่เหยียนก้าวเข้าไปใกล้ หมายจะจับมือเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาเสิ่นอี้ไป๋ก่อน
เสิ่นอี้ไป๋หลบ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงเย็นชา “งั้นเหรอ? พูดมาให้ชัด”
หลินอวี่เหยียนขมวดคิ้ว คิดเพียงว่าเขาเย็นชาเกินไปจนไม่ชินกับการสัมผัสตัวจากคนอื่น
“ตอนนี้ฐานที่มั่นกำลังลำบาก เขตชางอวิ๋นคุกคามตำแหน่งของพ่ออย่างหนักแล้ว ถ้าคุณยังไม่อยู่ข้างฉัน ฉันก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าต่อไปจะทำยังไง...”
พูดจบ หลินอวี่เหยียนก็ร้องไห้ออกมา ดูน้อยเนื้อต่ำใจและน่าสงสารจับใจ
เสิ่นอี้ไป๋ไม่พูดอะไร เพียงยืนนิ่งรอเธอ
เมื่อเห็นเขาไม่ตอบ หลินอวี่เหยียนก็ค่อย ๆ หยุดร้องไห้ “ซูมู่เข้าหาคุณก็แค่ต้องการดึงคุณไปเป็นพวก เรื่องที่เธอเคยทำกับฉัน ฉันไม่ได้ใส่ใจ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณถูกเธอหลอกใช้”
พอได้ยินชื่อซูมู่ เสิ่นอี้ไป๋ก็เงยหน้ามองเธอในที่สุด แววตายังคงเรียบเฉย
“เพราะงั้น...คุณถึงอยากฆ่าเธอ?”
“พี่อี้ไป๋...” แววตาหลินอวี่เหยียนวูบไหวด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็รีบสงบลง “ฉันเปล่านะ เธอถูกซอมบี้กระโจนทับจนล้ม ฉันจะไปควบคุมซอมบี้ได้ยังไง?”
“แล้วแก่นคริสตัลจากพืชระดับ 3 ในกระเป๋าเธอมาจากไหน?” เสิ่นอี้ไป๋ถามด้วยน้ำเสียงไม่เปลี่ยน ราวกับกำลังถามเรื่องธรรมดาทั่วไป