“ฮือ ๆ สามี คุณอยู่ที่ไหน อย่าทำให้ฉันกลัวสิ” จ้าวอวี้ฮุ่ยร้องไห้จนแทบเสียสติ
สมาชิกทั้งหกคนในทีมพากันเข้ามาใกล้ ทุกคนที่ควรอยู่ตรงนี้มาครบ ยกเว้นเฉินเถิง ทว่าสีหน้าของจางฉี่ชวนกลับดูแย่กว่าปกติ ไม่เหลือเค้าความสุภาพอ่อนโยน
“ผมอยู่ในห้องมาตลอด ไม่เห็นเขาเลย แยกกันหาในซูเปอร์มาร์เก็ตเถอะ ระวังตัวด้วย” จางฉี่ชวนเอ่ย ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปตามหา
“หัวหน้า พวกคุณได้ของมาแล้วหรือยัง?” หลังแยกกันค้นหา ทั้งหกคนก็มารวมตัวกัน สวี่จื่อโม่ถึงได้ถาม
“อืม ของชั้นบนจัดการยาก คืนนี้ผ่านไปเมื่อไรเราจะออกจากที่นี่” โจวหนั่วเฉินตอบ
ถังเย่าถามอย่างไม่เข้าใจ “ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น พวกเราก็ช่วยเฝ้าทางเข้าให้แล้ว แล้วหลี่เฉวียนหายตัวไปได้ยังไง?”
“พวกเราพบว่าซอมบี้บนชั้นสองไม่เหมือนข้างนอก พวกมันปีนได้ แถมขนก็ไม่เหมือนคน มีหนวดกับหาง ดูคล้าย...” ซือหร่านพูดพลางพยายามนึกถึงภาพเด็กสาวพุ่งเข้าหาเธอ
กู้หมิงนึกถึงรูปร่างที่หดเล็กลงอย่างกะทันหันของเด็กสาว ร่างเล็กขนาดนั้นไม่ใช่สิ่งที่ซอมบี้ธรรมดาจะมีได้ “เหมือนหนู ถึงคนจะคลานกับพื้นแล้วดูคล้ายสัตว์เลื้อยคลานมากกว่า แต่ลักษณะพวกนั้นหลอกกันไม่ได้ แถมยังชอบซ่อนตัวในที่มืด”
“ถ้าอย่างนั้น พวกเขากลายพันธุ์เพราะถูกหนูกัดเหรอ? แล้วชั้นหนึ่งจะมีหนูด้วยไหม? หลี่เฉวียนคงไม่ได้ถูกหนูกัดหรอกนะ?” เย่ซูเหยาคิดแล้วก็ขนลุก ไม่รู้ว่าคนต่อไปที่จะหายตัวไปจะเป็นใคร
“น่าจะใช่ จำได้ไหม วันที่พวกเรามาถึง เขาบอกว่าถูกยุงกัด บางทีอาจไม่ใช่ยุง แต่อาจเป็นหนู” ซือหร่านทบทวนรายละเอียดตอนที่พวกเขามาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างถี่ถ้วน