อีกด้านหนึ่ง ทั้งเก้าคนก็ไม่ได้โชคดีกว่าเท่าไร
หลังแยกทางกับพวกซือหร่านได้ราวห้านาที ถนนใหญ่ตรงหน้าก็แยกออกเป็นทางเล็กสองสาย ตอนนี้มีถนนสามสายอยู่ตรงหน้าพวกเขา
ถ้าไม่รู้ว่าพวกเขามาช่วยเหลือ คงนึกว่ามาขุดสุสาน
เสิ่นอี้ไป๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ซ่งเหยาซิงกับอวี๋ชิง สมาชิกทีมเจี่ยนไปทางซ้าย ส่วนเติ้งหลินโจวกับอวิ๋นฟานไปทางขวา
เพื่อความปลอดภัย เดิมทีกู้หมิงคิดจะให้เย่ซูเหยาตามทีมใดทีมหนึ่งไป แต่พอหันไปก็เห็นหญิงสาวเลิกคิ้วข่มขู่เลียนแบบเขา
สีหน้าเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เขียนชัดอยู่บนใบหน้าว่า “กล้าพูดก็ลองดู!”
กู้หมิงหัวเราะเบา ๆ แววตาอ่อนโยน
เอาเถอะ ให้คุณหนูตามเขาไปด้วยคงสบายใจกว่า
ตลอดทางเซี่ยช่านดูไม่ค่อยมีอารมณ์ ในหัวมีแต่ภาพซือหร่านจับมือโจวหนั่วเฉินตอนหันหลังจากไปเมื่อครู่
ส่วนซูมู่ เย่ซูเหยาเหลือบมองเธอแล้วก็...ช่างเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า
หญิงสาวเดินนำอยู่กลางกลุ่มอย่างไม่เกรงใจ ทำท่าทางเหมือนลูกชายเจ้าที่ดินมาเก็บค่าเช่า พลางสั่งให้เสิ่นอี้ไป๋ส่องตรงนั้นที จับตรงนี้ที
ก่อนหน้านี้เธอเคยตามลูกน้องของพ่อไปฆ่าซอมบี้เท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ออกปฏิบัติภารกิจ จึงตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
แต่เมื่อเดินอยู่ในความมืดนานเข้า ความตื่นเต้นแค่ไหนก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น
พวกเขาเดินต่อไปอีกกว่าสิบนาที รอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก เซี่ยช่านเองก็เริ่มระแวดระวังมากขึ้น
ซูมู่ขยับเข้าใกล้ทุกคนอย่างอดไม่ได้ เสียงสั่นเล็กน้อย “ที่นี่ไม่ต้องพูดถึงคนเลย แม้แต่เงาผะ...ผีก็ไม่มีสักตัว...”