“ทางแยกมีตั้งเยอะ พวกเราจะมีคนไม่พอหรือเปล่า?” สวี่จื่อโม่ถามอย่างกังวล
“ถึงคนจะไม่พอก็ห้ามแยกกันไป อย่างมากก็เดินหลายรอบหน่อย” ซือหร่านยืนกราน
ซางเหมียนเดินจนเหนื่อยแทบแย่ ที่นี่เงียบขนาดนี้ มีคนอยู่จริง ๆ เหรอ?
“ซือหร่าน ไม่ต้องพูดถึงคนเลย ฉันยังไม่เห็นแม้แต่ค้างคาวสักตัว เธอแน่ใจนะว่าข้างในมีอะไร?”
ซางเหมียนเดินบ่นพลางใช้มือพยุงผนัง
พอคลำไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกว่าผนังนุ่มขึ้นมา
ซางเหมียนสงสัยจึงตบเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปมองใกล้ ๆ
เพียงชั่วพริบตา ดวงตาสีแดงคู่แล้วคู่เล่าก็ลืมขึ้นพรึ่บ จากผนังสีดำที่มีฝ่ามือของซางเหมียนเป็นศูนย์กลาง
แสงสีแดงแผ่ขยายไปทั่วผนัง กลายเป็นจุดแดงเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเรียงแน่นขนัด
“อ๊ากกก!” พอรู้ว่าตัวเองแตะโดนอะไรเข้า ซางเหมียนก็รีบหลบไปหลังซางเหอทันที
บ้าเอ๊ย ซือหร่านแทบจะเป็นโรคกลัวรูขึ้นมาแล้ว ขนลุกซู่ไปทั้งแขน เธอปล่อยมือจากโจวหนั่วเฉิน เตรียมพร้อมรับมือได้ทุกเมื่อ
ฝูงค้างคาวถูกปลุกจนตื่นเต็มที่ พากันบินว่อนอย่างอลหม่าน
โชคดีที่ทุกคนเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว เฉินอี้ร่ายม่านคุ้มกันให้ทุกคนทันที ส่วนโจวหนั่วเฉินสร้างร่างแยกขึ้นมา รวบรวมเพลิงไหลไว้ส่องสว่างภายในถ้ำ เพื่อป้องกันการถูกลอบโจมตี
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกแสงกระตุ้นหรือไม่ ค้างคาวจึงดุร้ายขึ้นมาก เสียงร้องแหลมบาดหูปะปนกันจนวุ่นวาย
โชคดีที่เมื่อเทียบกับทุกคนซึ่งมีพลังพิเศษแล้ว พลังโจมตีของค้างคาวธรรมดามาก แทบไม่ต่างจากก่อนวันสิ้นโลก โดนเข้าเต็ม ๆ ก็ถึงตาย เพียงแต่มีจำนวนมหาศาล
“อึก!…”
เฉินอี้ครางในลำคอด้วยความเจ็บปวด แทบยืนไม่อยู่ เขาใช้มือยันพื้น คุกเข่าข้างหนึ่งไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง
เจ็บมาก แต่เขาไม่ได้ถูกโจมตีสักหน่อยนี่