เมื่อไม่มีเสิ่นอี้ไป๋อยู่ข้างกาย ซูมู่ก็เหมือนสูญเสียหลักยึด ต้องพิงกำแพงไว้ พลางโบกเถาวัลย์สะเปะสะปะเพื่อขับไล่ฝูงค้างคาว
ดูเหมือนในที่สุดค้างคาวก็พบช่องโหว่ พวกมันพุ่งเข้าใส่ซูมู่อย่างบ้าคลั่ง
อีกด้านหนึ่ง กู้หมิงเข้าไปในประตูแล้ว ตอนที่กำลังจะดึงเย่ซูเหยา ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงร้องของซูมู่
ตอนนี้คนที่อยู่นอกประตูมีเพียงเย่ซูเหยากับซูมู่ ในช่วงเวลาคับขันถึงชีวิตไม่มีเวลาคิด เย่ซูเหยาหันกลับแล้ววิ่งไปหาซูมู่ทันที
ชั่วขณะที่ค้างคาวพุ่งเข้าใส่ซูมู่ เธอก็ตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่แนบตัวกับกำแพง รอความตายอย่างหวาดผวา
ความเร็วของค้างคาวชะงักไปชั่วขณะ ลมพัดมาถึงทันเวลา ค้างคาวหลายสิบตัวที่อยู่หัวแถวถูกใบมีดลมตัดขาดกลางลำตัว
“ยังไม่รีบเข้ามาอีก!” เซี่ยช่านกำลังรับมือกับค้างคาวที่พยายามเข้าประตู จึงตะโกนเร่งทั้งที่ยังต้องแบ่งสมาธิ
ขาของซูมู่อ่อนแรงจนไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร เย่ซูเหยาวิ่งมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว ไม่ลังเลอีกต่อไป คว้ามือเธอแล้วพุ่งไปยังประตูฝั่งซ้ายที่อยู่ใกล้ที่สุด
เมื่อเห็นทั้งสองเข้าไปในประตูอีกบานอย่างปลอดภัย กู้หมิงก็ปิดประตูของตัวเอง
เขากุมหน้าอกแล้วนั่งพิงกำแพง ดูท่าทางเส้นทางข้างหน้าคงต้องเดินต่อไปคนเดียวแล้ว
ทันทีที่ทั้งสองเข้ามา เซี่ยช่านก็ปิดประตูดังปัง ซูมู่ขาอ่อนทรุดลงกับพื้น ริมฝีปากสั่นระริกไปด้วย
ใกล้เหลือเกิน ใกล้มาก เธอเกือบตายอยู่ตรงนี้แล้ว…
เย่ซูเหยาหยิบแก่นคริสตัลจากพืชระดับสองออกมาสามเม็ด แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ดูดซับแล้วจะช่วยบรรเทาได้”
ทุกคนยังมองไม่ทันว่าเธอโยนอะไรทิ้งไว้ ก็เห็นเย่ซูเหยาเปิดประตูแล้วพุ่งออกไปอย่างไม่ลังเล รวดเร็วราวกับสายลม