แววตาของเวินเหยียนเผยทั้งความน้อยใจและความลนลานออกมาอย่างชัดเจน เธอจ้องเจียงเหิงราวกับอีกวินาทีเดียวก็จะร้องไห้
ความคิดฟุ้งซ่านยุ่งเหยิงทั้งหมดสงบลงในชั่วพริบตา ความสงสารเข้าครอบงำหัวใจของชายหนุ่มจนหมดสิ้น
เจียงเหิงแทบไม่ทันได้คิด เขาก็เอื้อมมือไปดึงเวินเหยียนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“ขอโทษนะ”
เขาไม่ควรตัดสินใจเองเพียงเพราะกังวลเรื่องต่าง ๆ และมีความคิดประหลาด ๆ อยู่ในหัว
เวินเหยียนเห็นเขาเป็นครอบครัวที่สำคัญที่สุด แต่เขากลับคิดฟุ้งซ่านจนทำร้ายเธอโดยไม่รู้ตัว
“เป็นความผิดของฉันเอง ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
เมื่อทั้งคู่เปิดใจคุยกัน บรรยากาศที่เคยมีระหว่างพวกเขาก็คล้ายจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
เวินเหยียนค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอด “ก็ได้”
เจียงเหิงมองเธอเหมือนมีอะไรอยากพูดแต่ก็ลังเล เขาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อคลายความกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด
“คือว่า...เรื่องจูบน่ะ เวินเหยียน ตอนอยู่ตระกูลหยุนมันเป็นอุบัติเหตุ เพราะงั้น...ไม่มีเรื่องต้องจูบคืนหรือไม่ต้องจูบคืนหรอก เธอยังเด็ก แค่ก...เรื่องแบบนี้ไม่ต้องจูบคืน...”
ประโยคสุดท้ายแทบฟังไม่รู้เรื่อง เจียงเหิงไม่เคยคุยเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงมาก่อน
พอนึกถึงคืนนั้น เวินเหยียนก็จูบเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ
เธอบอกว่าจูบไม่ได้แปลว่าชอบ ถ้าอย่างนั้นก็จะจูบคืนให้เขา
จะมีเด็กใสซื่อขนาดนี้ได้ยังไงกัน
ถ้าคิดแบบนั้นจริง ๆ คืนนั้นเขา...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจูบเธอไปตั้งกี่ครั้ง...
เดี๋ยวก่อน! เจียงเหิง นายเป็นหมูหรือไง เลิกคิดได้แล้ว ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีกเด็ดขาด ใช่ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จะได้ไม่ทำให้เราสองคนกระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้