ในดวงตาของซือหร่านมีแววลำพองใจ ข้อเสียของโจวหนั่วเฉินก็คือ ถ้าเธอหื่นกว่าเขา เขาก็จะเขินจนเหมือนสาวน้อย
ผู้ชายคนนี้ ถ้าเธอใช้เหตุผลด้วย เขาก็ทำตัวหื่นใส่ แต่ถ้าเธอทำตัวหื่นใส่ เขากลับยกเหตุผลมาพูด เรียกได้ว่าบุกหนักแต่ป้องกันอ่อน
ซือหร่านยังไม่ยอมเลิกรา จู่ ๆ นิ้วมือก็ยกชายเสื้อของโจวหนั่วเฉินขึ้น กล้ามท้องเผยให้เห็นครึ่งหนึ่ง ส่วนเอวสอบหายเข้าไปใต้ขอบกางเกง
“อืม... 8 คะแนนแล้วกัน”
ซือหร่านชักมือกลับ วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ แล้วมองเขาด้วยแววตาหยอกล้อ “ถ้าเทียบกันแล้ว นายได้ 8 คะแนน”
ในที่สุดโจวหนั่วเฉินก็รู้ตัวว่าถูกเธอแกล้ง ที่แท้เธอกำลังตรวจสินค้าอยู่นี่เอง
“ฉันได้แค่ 8 คะแนน แล้วคะแนนเต็มเท่าไร? 10 คะแนนเหรอ?” ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ วางมือทั้งสองทับมือเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ นิ้วทั้งสิบประสานกัน
ซือหร่านพยักหน้า ทั้งสองแทบจะแตะปลายจมูกกัน รอยยิ้มเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์
โจวหนั่วเฉินจูบริมฝีปากเธอเบา ๆ “คะแนนน้อยไปนะที่รัก ตอนเธออ้อนวอนฉัน ไม่ได้พูดแบบนี้นี่...”
ซือหร่านยิ้มจนกัดฟัน “ได้ หลอกนายหรอก คะแนนเต็ม 100 นายก็ได้ 8 คะแนนเหมือนเดิม”
“หึ” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ “ไม่กินทั้งไม้อ่อนไม้แข็งสินะ คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าทำอะไรตรงนี้?”
แววอันตรายในดวงตาของโจวหนั่วเฉินเป็นสิ่งที่ซือหร่านคุ้นเคยที่สุด สุดท้ายหญิงสาวก็ยอมแพ้ “ฉันผิดไปแล้ว อย่านะ... อื้อ!”
……
ทุกคนกินข้าวกับทีมจิงอวิ๋นก่อนจึงค่อยกลับ
กว่าหญิงสาวทั้งสามจะรู้ตัวก็ผ่านไปพักใหญ่ พูดให้ถูกคือ โจวหนั่วเฉินไม่ได้ชวนพวกเธอมาเยี่ยมชม แต่ต้องการให้พวกเธอแสดงตัวต่อหน้าทีมจิงอวิ๋น