เธอเคยชอบเสิ่นอี้ไป๋ เข้าร่วมทีมเจี่ยน และคิดว่าการตายเป็นเรื่องง่าย หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ เธอเอาแต่หวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าขอแค่วิ่งเร็วก็พอ
แต่พอถูกซอมบี้กัดทึ้งเข้าจริง ๆ ความสิ้นหวังกับความเจ็บปวดในตอนนั้นกลับกลายเป็นเงาตามหลอกหลอนเธอไปตลอดชีวิต
ถ้าการตามจีบเสิ่นอี้ไป๋ต่อไปยังต้องสู้กับซอมบี้ด้วยละก็ ขอโทษที เธอไม่ได้ชอบเขาขนาดนั้นหรอก
“โจวหนั่วเฉินมีแก่นคริสตัลระดับห้า เขาเป็นคนช่วยเธอไว้”
เสิ่นอี้ไป๋ไม่พูดถึงตัวเองสักคำ เขาเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์รับความดีความชอบที่สุดแล้ว
“งั้นฉันก็เป็นหนี้บุญคุณพวกเขามากเลยสิ แต่ฉันมันไร้ประโยชน์ คงต้องให้พ่อไปตอบแทนแทนแล้วละ”
ซูมู่เท้าคาง มองออกไปนอกหน้าต่าง
ซูมู่ยังคงเป็นซูมู่คนเดิม แต่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
ไม่ใช่ความเป็นศัตรูอย่างตอนแรก ไม่ใช่ความรักเต็มหัวใจในภายหลัง แต่เป็นความราบเรียบ ราวกับพวกเขาเป็นเพื่อนธรรมดาที่สุด
“เสิ่นอี้ไป๋” ซูมู่เรียกเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดึงเขากลับจากภวังค์
“ก่อนที่ฉันจะถูกซอมบี้ตะครุบล้ม ฉันรู้สึกมาตลอดว่าพวกมันพุ่งมาหาฉันโดยเฉพาะ เอ๊ะ ล้อมฉันแล้วฆ่าอย่างเดียวเลย! กระโดดสูงกว่าความดันเลือดฉันอีก!”
ซูมู่เล่าภาพตอนนั้นอย่างเห็นภาพ แล้วกลับไปเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาน่ารักเหมือนเดิม
เสิ่นอี้ไป๋ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ก้มตัวเข้าหาแล้วกอดหญิงสาวบนเตียงไว้แน่น ราวกับอยากหลอมเธอเข้าไปในกระดูก
“เสิ่น... เสิ่นอี้ไป๋?”
ซูมู่ชะงัก มือยังค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้ว่าควรกอดเขาตอบดีไหม